ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

Ολα τα ημερολογιακά συστήματα είναι επινοήσεις. Αυτό όμως που τα συνδέει είναι η ύπαρξη κάποιου σημείου αναφοράς, όπως στο χριστιανικό ημερολόγιο, στο οποίο κεντρικό σημείο είναι η γέννηση του Ιησού Μέρες που είναι, ας κάνουμε ένα πρωτοχρονιάτικο ταξίδι στα χρονολογικά- ημερολογιακά συστήματα . Μια πρώτη, πολύ γενική, διαπίστωση είναι ότι όλα είναι επινοήσεις και κατασκευές. Συνδέονται, βεβαίως, με αστρονομικά φαινόμενα, και ειδικά τον ήλιο και τη σελήνη ή τον συνδυασμό των κινήσεών τους (αστρονομικό έτος), αλλά η Πρωτοχρονιά είναι μια επαναλαμβανόμενη εφεύρεση, μέχρι να επιβληθεί η 1η Ιανουαρίου. Η 1η Ιανουαρίου δεν ήταν πάντα… Πρωτοχρονιά

Γράφει η Μαριάννα Καβρουλάκη Για τη δεξίωση του γάμου του, στις αρχές του 3ου π.Χ. αι., o Μακεδόνας Κάρανος είχε προσκαλέσει μόνο 20 άνδρες. Όμως τα πιάτα που πρόσφερε δεν είχαν καμία σχέση μ’ αυτόν τον αριθμό. Επιπλέον, δεν αρκέστηκε στο φαγητό αλλά μοίρασε στους καλεσμένους του αρώματα και στεφάνια ενώ τους δώρισε και ασημένια κύπελλα. Μόλις αυτοί ήπιαν το περιεχόμενο δόθηκε στον καθένα τους ένα καρβέλι ψωμί σε μια ισομεγέθη χάλκινη πιατέλα από Κορινθιακό εργαστήριο και κοτόπουλα, πάπιες, περιστέρια, μια χήνα και πολλά άλλα… Κάθε συνδαιτημόνας πήρε το φαγητό και το έδωσε, μαζί με την πιατέλα, στον δούλο που περίμενε πίσω του.

Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός (video-2016) Ο Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Αθηνών, Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, μιλάει στην Επιστημονική Ημερίδα με θέμα: «Ευγένιος Βούλγαρις. Ο homo universalis του Νέου Ελληνισμού», που συνδιοργάνωσαν η I. Μητρόπολις Κερκύρας και η Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, στις 18-19 Νοεμβρίου 2016. Ο τίτλος της εισήγησης του είναι: «Σοφία και παράχρηση Εξουσίας – Ο Ευγένιος Βούλγαρις περί Πάπα»

Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΘΥΜΙΣΕΙ ΤΟ ΠΟΣΟ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ . Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΩΝ ΓΑΛΛΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ (ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ) ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ Michel Serres ΚΑΙ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΣΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ ΤΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ -6 ΑΙΩΝΑ ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ -4 ΑΙΩΝΑ ΣΕ ΕΝΑ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΗΣ , ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΠΟΥ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΕΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΕΦ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΝΕΙ Όποιος επιθυμεί να μελετήσει την ελληνική ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι τις ημέρες μας δεν έχει παρά να εντρυφήσει στις υπέροχες γεύσεις που προσφέρει κάθε γεύμα της μεσογειακής κουζίνας. Από το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα ως τη γαστρονομική ποίηση του Αρχέστρατου, από το ούζο των Βυζαντινών ως την κατοχύρωση της κρητικής διατροφής ως «αυλής πολιτιστικής κληρονομιάς» από την UNESCO, η ελληνική κουζίνα είναι στενά συνυφασμένη με την ιστορία του τόπου μας. ΜΕΡΟΣ 1ον

«Έστιν ουν τραγωδία, μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω, χωρίς εκάστου των ειδών εν τοις μορίοις, δρώντων και ου δι’ απαγγελίας, δι’ ελέου και φόβου περαίνουσαν την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν». (Αριστοτέλης) Το δράμα είναι μία πράξις που απέκτησε από την αρχαιότητα ειδική σκηνική σημασία και ταυτίζεται με τον όρο θέατρον , δηλαδή τον τόπο όπου θεώνται οι θεαταί τα δρώμενα. Αποτελείται από την τραγωδία και την κωμωδία, που προήλθαν το πιθανότερο από ιεροτελεστίες οι οποίες αποτελούσαν μέρος της λατρείας του Διονύσου. Στη διάρκεια των ιεροτελεστιών αυτών ένας χορός, δηλαδή μια ομάδα χορευτών, με ενδυμασία Σατύρων ή τράγων έψαλλε τον διθύραμβο (ωδή της χορικής λυρικής ποίησης), και ένας «κορυφαίος» του χορού άνοιγε διάλογο μαζί τους ψάλλοντας μόνος. Επομένως η τραγωδία προέρχεται από την «τράγων ωδήν».

Μία ανάπλαση της εικόνας της πιο διαβόητης μονάδας του Βυζαντίου με άγνωστες λεπτομέρειες για τις στολές και τον οπλισμό των Δυτικών μισθοφόρων. Η στρατολόγηση μαχητών από τη Δύση ήταν θεσμός από την πρώιμη περίοδο του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, καθώς οι Βυζαντινοί είχαν κληρονομήσει το σύστημα των foiderati. Ο Ιουστινιανός σχημάτιζε μονάδες ιππικού από τους Βανδάλους και Γότθους αιχμαλώτους και ο Ηράκλειος είχε στο σύνταγμα των Οπτιματών και τον Βουκελλαρίων – Οστρογότθους από την Ιταλία. Είναι μάλλον πιθανό ότι όταν εντάθηκαν οι σχέσεις με τον Καρλομάγνο, πολλοί Λομβαρδοί εξόριστοι βρήκαν το δρόμο τους στο Βυζαντινό στρατό και ίσως και στην Βασιλική Εταιρία που αποτελούσε τότε την αυτοκρατορική Σωματοφυλακή. Μέχρι αυτή την περίοδο δεν αποτελούσαν επίλεκτο σχηματισμό και ίσως διαμοιράζονταν ανάμεσα στα «θεματικά» στρατεύματα προς αποφυγή δυσάρεστων καταστάσεων.

Κατά την έναρξη του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου, το Ελληνικό Π.Ν. διέθετε 6 παλαιά υποβρύχια Γαλλικής κατασκευής που είχαν αγορασθεί από τις κυβερνήσεις Παγκάλου και Μιχαλακόπουλου στην δεκαετία 1920-1930. Μόλις ξέσπασε ο πόλεμος, το υποβρύχιο "ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ" (Υ-2) με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Ιατρίδη μαζί με το υποβρύχιο "ΝΗΡΕΥΣ" (Υ-6) με κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Ρώτα, απέπλευσαν από την Σαλαμίνα με προορισμό τον Ναύσταθμο Πάτρας. Εκεί τέθηκαν στις διαταγές του Διοικητή της Ναυτικής Αμυντικής Περιοχής 1, Αντιναύαρχο Οικονόμου.

Την σημαντική αποκάλυψη ότι μετά την κατάληψη στις 13 Νοεμβρίου του 1918 της Κωνσταντινούπολης από τα συμμαχικά στρατεύματα της Αντάντ οι Βρετανοί σκόπευαν να επιστρέψουν την Αγία Σοφία στους χριστιανούς της Πόλης αλλά την τελευταία στιγμή έκαναν πίσω, κάνει η τουρκική εφημερίδα Zaman.

«μια ψυχή θέατρο αντιμαχόμενων δυνάμεων» Το 431 π.Χ. ο Ευριπίδης δίδαξε τη Μήδεια , πρώτο δράμα μιας τετραλογίας που περιελάμβανε ακόμη τα έργα Φιλοκτήτης, Δίκτυς και το σατυρικό δράμα Θερισταί. Σε ένα έργο που σήμερα κατατάσσουμε στα αριστουργήματά του, ήρθε τρίτος στον διαγωνισμό. Οι κριτές του 431 π.Χ. δεν μπορούσαν να ξέρουν ότι ο μονόλογος της κεντρικής ηρωίδας στη Μήδεια θα ήταν η πρώτη έκφραση εσωτερικής σύγκρουσης του ανθρώπου στην ιστορία του θεάτρου, αλλά είναι αλήθεια ότι αυτό συνέβη εκείνη τη χρονολογία.

«Ο μηδέν ειδώς Οιδίπους» αναζητεί την αλήθεια Ένα από τα πιο τέλεια έργα όλων των εποχών, που αποτυπώνει καθαρά την τραγικότητα σε ολόκληρη την ιστορία της λογοτεχνίας. Άξιο απορίας ωστόσο και ειρωνεία το γεγονός ότι στην εποχή του δεν βραβεύθηκε, καθώς ηττήθηκε από τον Φιλοκλή, όπως παραδίδεται! Η διδασκαλία του δράματος τοποθετείται κατά πάσα πιθανότητα στο πρώτο μισό της δεκαετίας 430-420 π.Χ.

Το Θέμα Σικελίας και η Εξαρχία της Ραβένα Το βυζαντινό κάστρο του Νικήτα ή του Αγίου Νικήτα του 11ου αι. στην Καλαβρία Ν Ιταλία Είναι ένα από τα λίγα παραδείγματα της υψηλής Μεσαίωνικής αρχιτεκτονικής των Ελλήνων στην Καλαβρία, καθώς και ένα από τα λίγα καλά διατηρημένα βυζαντινά τείχη στον κόσμο. Το όνομα προέρχεται από αυτό του Αγίου Νικήτα, ή από τον Νικήτα Ωορύφα Β' αυτός ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος (ναύαρχος) ο οποίος έδρασε κατά τα μέσα του 9ου αιώνα. Συγκρούστηκε επανειλημμένα με αραβικές ναυτικές δυνάμεις. Χάρη στις επιτυχίες του τιμήθηκε στα χρόνια του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ με τον τίτλο του Επάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Επί Βασιλείου Α΄ ανήλθε στο αξίωμα του δρουγγαρίου του πλωίμου και ανακηρύχθηκε πατρίκιος. Την περίοδο αυτή του ανατέθηκαν μια σειρά από επιθέσεις εναντίον των θέσεων των Αράβων στη Δύση. Σε συνεργασία με τον Λουδοβίκο Ε΄ της Γαλλίας ανέλαβε να εκκαθαρίσει την Αδριατική από τη δράση των Αράβων πειρατών και να αποκαταστήσει τη Βυζαντινή παρουσία στην Ιτ...

Ε Ι Σ Α Γ Ω Γ Η Βρισκόμαστε γύρω στα 1530, προ Χριστού. Ο χώρος που καταλαμβάνει η Ελλάδα έχει υποστεί πολλές γεωλογικές μεταβολές από εκρήξεις ηφαιστείων, καταποντίσεις, καταβυθίσεις στεριάς και νησιών, εμφάνιση νησιών, σε τέτοιο βαθμό, που οι κάτοικοι της τότε Ελλάδας, εκμηδενίζονται. Ο Ήφαιστος, ο θεός των ηφαιστείων, έχει στήσει για καλά το εργαστήρι του στη Λήμνο, και κάθε τόσο ταράζει τα νερά της Αιγαιίδας. Πολύ παλιά οι άνθρωποι θεωρούσαν τα ηφαίστεια τέρατα που έβγαζαν από το στόμα τους φωτιά και λιωμένο σίδερο.

Το 472 π.Χ. ο Αισχύλος νίκησε με μια τετραλογία που περιελάμβανε τις τραγωδίες Φινεύς, Πέρσαι, Γλαύκος, Ποτνιεύς και το σατυρικό δράμα Προμηθεύς Πυρκαεύς. Οι Πέρσαι είναι το παλαιότερο σωζόμενο έργο του δραματουργού, ενώ από τα άλλα τέσσερα, μυθολογικού περιεχομένου, δεν διασώζονται παρά μηδαμινά σπαράγματα. Είναι, επομένως, οι Πέρσαι το πρώτο πλήρες δράμα στην ιστορία του θεάτρου και ταυτόχρονα το μόνο δραματικό έργο που διασώζεται με ιστορικό περιεχόμενο. Χρησιμεύει πολύ για τη μελέτη του δράματος, ωστόσο δεν είναι κάτι εντελώς καινούργιο για την εποχή του Αισχύλου.

Λίγο πριν από την Άγια ημέρα των Χριστουγέννων η σκέψη μας γυρίζει γύρω από αυτή την Άγια νύχτα που η Παναγία γέννησε τον Θεάνθρωπο. Πιστεύω πως η αγιογραφία που προσελκύει περισσότερο τα βλέμματα των πιστών είναι αυτή της Παναγίας βρεφοκρατούσας. Η μητέρα του Θεού με το Θείο βρέφος στην αγκαλιά του, συγκινεί βαθύτατα. Μανάδες βλέπουν στην Παναγία κάτι το οικείο, που το ζουν και οι ίδιες. Το Θείο βρέφος δείχνει την ελπίδα για το καινούριο, το καλλίτερο, το ευτυχές. Η Παναγία είναι η παρηγορήτρα, η προστρέχουσα, η οδηγήτρια. Κατέχει ιδιαίτερη θέση στις προσευχές, στις παρακλήσεις των πιστών. Εκατοντάδες είναι τα προσωνύμια της Παναγιάς, της Θεοτόκου.

Ἰωάννη Δρούγκα Ἀντιστρατήγου ε.α Ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα μοναστικὰ κέντρα τοῦ Βυζαντίου, ποὺ ἀναπτύχθηκαν στὸν βαλκανικὸ χῶρο, ὑπῆρξε τὸ Παπίκιον ὄρος, ποὺ βρίσκεται ΒΔ τῆς Κομοτηνῆς. Μεγάλος ἀριθμὸς βυζαντινῶν ναῶν καὶ ἄλλων κτισμάτων ἔχουν ἐντοπισθεῖ βορείως τῶν οἰκισμῶν Πολυανθοῦ, Λινοῦ, Σώστη, Μίσχου, Ἀσώματου καὶ Θάμνας. Ἡ πρώτη ἀναφορὰ τοῦ Παπικίου στὶς γραπτὲς πηγὲς γίνεται στὸ τυπικὸ τοῦ Γρηγορίου Πακουριανοῦ, ἀξιωματούχου τοῦ Βυζαντίου, γιὰ τὴ Μονὴ τῆς Θεοτόκου Πετριτζονίναινας (Μπατσκόβου), ποὺ συντάχθηκε τὸ 1083, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ὁ ναὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στὸ ὄρος Παπίκιον συμπεριλαμβανόταν στὰ μετόχια τῆς παραπάνω Ἱερᾶς Μονῆς.

Ὁ Πῆτερ Μακρίτζ, Ὁμότ. καθηγητής νεοελληνικῆς φιλολογίας τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀξφόρδης μιλάει στήν Ἐπιστημονική Ἡμερίδα μέ θέμα: « Εὐγένιος Βούλγαρις . Ὁ homo universalis τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ », πού συνδιοργάνωσαν η I. Μητρόπολις Κερκύρας καί ἡ Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου στό Πολεμικό Μουσεῖο Ἀθηνῶν, στίς 18-19 Νοεμβρίου 2016.  Ὁ τίτλος τής εἰσήγησής του εἶναι: «Ὁ Βούλγαρις φαναριώτης στιχουργός; Σκέψεις γιά τόν τσελεπή Μέμνονα».

Πουρπούρης, Δωδεκαήμερο, Ισάακιο Διδυμότειχο Έβρου (Ανατολική Θράκη, Κουρτκιοί). Κολοκύθα, κέρατα κριαριού, ύφασμα, χρώμα, τρίχες αλόγου, 0,80x0,50 μ. Αυθεντική μάσκα από τη συλλογή του Γιώργη Μελίκη. Η «Μπάμπω» και ο «Πουρπούρης» Τα έθιμα των Χριστουγέννων και τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια αποτέλεσαν κομμάτι της συλλογικής μνήμης του Θρακικού ελληνισμού, διέφεραν πολλές φορές από χωριό σε χωριό, σχηματίζοντας έναν πυρήνα μιας χειμαρρώδους λαϊκής παράδοσης που εστιαζόταν κυρίως στα χωριά του βόρειου Έβρου και διατηρήθηκε αναλλοίωτη μέχρι τη δεκαετία του 1970.

Το έθιμο των Μωμόερων αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία συλλογικής ταυτότητας και αυτοπροσδιορισμού των Ποντίων (φωτ. Κώστας Αλεξανδρίδης, 2014).[/caption] Μάσκες, κουδούνια αλλά και προετοιμασίες για την έλευση του Θείου Βρέφους Μάσκες, κουδούνια και προβιές αλλά και προετοιμασίες με ιδιαίτερη φροντίδα για τον νεογέννητο Χριστό, μουσικές και κάλαντα, γεύση μελιού, άρωμα κανέλας και σύννεφα από άχνη κυριαρχούν στα χριστουγεννιάτικα έθιμα που θα αναβιώσουν και το επόμενο χρονικό διάστημα στις περιοχές της Μακεδονίας. Στοιχεία που επέζησαν στο χρόνο και αντιστέκονται με πείσμα στους καιρούς, ξυπνούν παιδικές μνήμες και μεταφέρονται στην επόμενη γενιά ως αναπόσπαστο κομμάτι της μεγάλης γιορτής της Χριστιανοσύνης.

Ευριπίδη Μήδεια Μετάφραση Π. Πρεβελάκη εκδόσεις "ΣΚΟΡΠΙΟΣ", Αθήνα, Ιούνιος 1956 "Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ αυτή έγινε για το θέατρο: ν' ακούγεται καθαρά και να καταλαβαίνεται άνετα. Ακολούθησα, κατά κανόνα, την αποκατάσταση του αρχαίου κειμένου και την ερμηνεία του Louis Meridier ("Belles Lettre"). Mερικές φορές, όπως λ.χ. στους στίχους 830 - 832, 890, 892 κ.ά., οδηγήθηκα από τα σχόλια του Denys L. Page ("Medea", Οξφόρδη 1955)." Π. Π. Πρόσωπα της Τραγωδίας

μετάφραση: Ι. Γρυπάρη ΠΡΌΛΟΓΟΣ

Σοφοκλέους : Αντιγόνη (μετάφραση) ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΙΣΜΗΝΗ ΧΟΡΟΣ ΚΡΕΟΝΤΑΣ ΑΙΜΟΝΑΣ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ του ΕΡΓΟΥ

τοῦ Κώστα Βάρναλη Ὁ οὐρανὸς ἔβρεχε διαρκῶς λεπτὸν νερόχιονον, ὁ γραῖος ἀδιάκοπος ἐφύσα καὶ ἦτο ψῦχος καὶ χειμὼν τὰς παραμονὰς τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους… Ὁ κὺρ Ἀλέξανδρος εἶχε νηστεύσει ἀνελλιπῶς ὁλόκληρον τὸ Σαρανταήμερον καὶ εἶχεν ἐξομολογηθεῖ τὰ κρίματά του (Παπᾶ-Δημήτρη τὸ χέρι σου φιλῶ!). Καὶ ἀφοῦ ἐγκαίρως παρέδωσε τὸ χριστουγεννιάτικον διήγημά του εἰς τὴν “Ἀκρόπολιν” καὶ διέθεσεν ὁλόκληρον τὴν γλίσχρον ἀντιμισθίαν του πρὸς πληρωμὴν τοῦ ἐνοικίου καὶ τῶν ὀλίγων χρεῶν του, γέρων ἤδη κεκμηκῶς ὑπὸ τῶν ἐτῶν καὶ τῆς νηστείας, ἀποφεύγων πάντοτε τὴν....

«Τὰ Χριστούγεννα γεννήθηκε ὁ Χριστός!». Αὐτονόητο; Ἴσως γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους. Ὅμως καὶ αὐτὸ πλέον συζητεῖται… Πολλὲς φορὲς κατὰ τὸ πάρελθον ἐπιχειρήθηκε νὰ καταργηθεῖ ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγεννων διὰ τῆς βίας ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ πλήρωμα τῆς ἐκκλησίας. Τὸ 1644 στὴν  Βρεττανία, ὁ Ὄλιβερ Κρόμγουελ καὶ τὸ κόμμα τῶν πουριτανῶν, θέλησαν νὰ καταργήσουν μὲ νόμο τὰ Χριστούγεννα1. Ἔτσι ἡ ἥμερα ἀπαγορεύθηκε νὰ εἶναι ἀργία, ἡ δὲ βουλὴ συνεδρίαζε κάθε χρόνο τὴν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων γιά περισσότερο ἀπὸ μία δεκαετία.

Ο Νικόλαος Τασιάκος μιλά για τις αποστολές του θρύλου Ένα μέλος του πληρώματος του θρυλικού υποβρυχίου Παπανικολής, είχε μιλήσει για τις θρυλικές αποστολές του την περίοδο 1940-1941. Στο τέλος του ρεπορτάζ μπορείτε να δείτε σε βίντεο την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διήγησή του.

Ταξίδεψε δυο εκατομμύρια χιλιόμετρα προς αναζήτηση της αλήθειας. Κινδύνευσε 25 φορές να πεθάνει, γνώρισε τον Ισλαμισμό, τον Βουδισμό, τα διάφορα δόγματα του Χριστιανισμού, και όλα αυτά με σκοπό να βρει την πνευματική του ισορροπία αναζητώντας πάντοτε στους ανθρώπους την αγάπη. Κι όταν πλέον τη βρήκε στους κόλπους της Ορθοδοξίας, έκανε σκοπό της ζωής του να μοιραστεί τη βγαλμένη σαν από παραμύθι ζωή του, έγινε ένας «σύγχρονος ιεραπόστολος».

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ Πρωτοδημοσιεύθηκε στις 23/12/2015 και συμπληρώθηκε σήμερα 24/12/2016 Μέ τήν ἐνανθρώπηση καί γέννησή Του ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός πραγματοποιεῖ τό σκοπό τῆς πλάσεως τοῦ ἀνθρώπου, τήν ἐμφάνιση τοῦ Θεανθρώπου στήν ἱστορία. Τήν ἕνωση τοῦ κτιστοῦ πλάσματος μέ τόν Ἄκτιστο Πλάστη. Ὁ σκοπός τῆς ἐνανθρωπήσεως εἶναι ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. «Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, ἵνα Θεόν τόν Ἀδάμ ἀπεργάσηται» (τροπάριο Χριστουγέννων). «Αὐτός ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν» (Μ. Ἀθανάσιος). «Ἄνθρωπος γάρ ἐγένετο ὁ Θεός καί Θεός ὁ ἄνθρωπος» (Ἰ. Χρυσόστομος). Στή λογική ἑνός ἠθικιστοῦ ὁ ὅρος «θεοποιηθῶμεν», πού χρησιμοποιοῦν Πατέρες, ὅπως ὁ Μ. Ἀθανάσιος, εἶναι σκάνδαλο. Γι’ αὐτό μιλοῦν γιά «ἠθική θέωση».

Τι φῶς καὶ χρῶμα κι ἐμορφιὰ νὰ σκόρπιζε τ’ ἀστέρι, ὁποὺ στὴν κούνια τοῦ Χριστοῦ, τοὺς μάγους ἔχει φἑρει!... Νἄμουν τοῦ σταύλου ἕν’ ἄχυρο, ἕνα φτωχὸ κομμάτι, τὴν ὥρα π’ ἄνοιξ’ ὁ Χριστὸς στὸν ἥλιο του τὸ μάτι! Νὰ ἰδῶ τὴν πρώτη του ματιὰ καὶ τὸ χαμόγελό του,

22 Δεκεμβρίου 1940: Η απελευθέρωση της Χιμάρας στον Ελληνο-ιταλικό Πόλεμο Μετά την απελευθέρωση των Αγίων Σαράντα στις 6 Δεκεμβρίου 1940, κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, του Λουκόβου στις 7 και του Πικέρασι (Πικέρνι) στις 8 του ίδιου μήνα, η 3η Μεραρχία του Ελληνικού Στρατού κινήθηκε βόρεια και στις 13 Δεκεμβρίου είχε φθάσει δυτικά και βορειοδυτικά του Μπόρσι, στην άριστα οχυρωμένη γραμμή, ύψωμα 613 – Μάλι ε Κηπαρόιτ – Μάλι ε Τζόρετ – αυχένας Κούτσι – Μάλι Ιτέρας που υπεράσπιζε η ιταλική μεραρχία Σιένα.

Μέρος του αμυντικού τείχους στην Ταναϊδα Η αρχαία ελληνική πόλη Ταναϊδα στην Αζοφική βρέθηκε ότι είχε πολύπλοκο σύστημα της οχύρωσης, με μοναδικά στοιχεία ,πράγμα που δεν γνώριζαν μέχρι σήμερα και αυτό δημιουργούσε ερωτηματικά για μια τόσο απομεμακρυσμένη περιοχή με άγριες φυλές

Αξιωματούχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε. κάλεσαν τις αλβανικές αρχές να παράσχουν περισσότερες αποζημιώσεις στις οικογένειες των περίπου 6.000 ατόμων που εξαφανίστηκαν κατά την διάρκεια του πρώην κομμουνιστικού καθεστώτος. Η κ. Houria Es-Slami υπήρξε η επικεφαλής της Ομάδας Εργασίας των Ηνωμένων Εθνών για τις καταναγκαστικές ή ακούσιες εξαφανίσεις, η οποία (Ομάδα Εργασίας) τερμάτισε μια εβδομαδιαία επίσκεψη στη χώρα την Δευτέρα. Κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στα Τίρανα, την Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016, ανέφερε ότι η Αλβανία πρέπει να “γυρίσει την οδυνηρή σελίδα του παρελθόντος”.

Η Ελλάδα γονατισμένη κάτω από τη ναζιστική Κατοχή βιώνει τον χειρότερο λιμό από την εποχή της Αρχαιότητας, με χιλιάδες νεκρούς από πείνα στα περισσότερα μεγάλα αστικά κέντρα. Η Τουρκία από τον Ιούνιο του 1941 είχε υπογράψει «σύμφωνο φιλίας» με τη ναζιστική Γερμανία, και ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 1942) εμπορική συμφωνία για την τροφοδοσία των ναζιστικών δυνάμεων με τα απαραίτητα για την κατασκευή όπλων μέταλλα (ιδίως χρώμιο). * 

Αττικός ερυθρόμορφος κάνθαρος, περ. 460 π.Χ. Σάτυρος και Μαινάδα με θύρσο. Λέμε μέσα στη ζοφερότητα της εποχής ότι προέχει η ομορφιά από όπου και αν προέρχεται. Η τέχνη, τόσο διάφανα, την περιέχει. Και ας μας λέει ο Γούντυ Άλεν («Μεσάνυχτα στο Παρίσι») ότι νοσταλγούμε πάντα άλλες εποχές που δεν τις έχουμε ζήσει. Την ομορφιά αναζητούμε για να εξωραΐσουμε πρώτα τουλάχιστον τα μάτια μας και ύστερα σιγά σιγά όλη την ύπαρξή μας.

Πρόλογος 1- ΤΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΤΑΚΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 6ο ΑΙΩΝΑ μ.Χ. ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ

ΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ΜΕ ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ Ένας ιστορικής αξίας θησαυρός βρισκόταν χαμένος από το 1945. Ένας θάνατος πολλά χρόνια αργότερα, έγινε όμως η αιτία να ξεθαφτεί από την βαριά βιβλιοθήκη στην οποία ήταν κρυμμένος και να αποκαλυφθεί, αποκαλύπτοντας παράλληλα το μέγεθος της ναζιστικής θηριωδίας στην Κρήτη.

Γράφει ὁ Χρύσανθος Σιχλιμοίρης Ὅταν ἀνηφορίζαμε στά βουνά τοῦ Spac μέ λίγους συναγωνιστές, προκειμένου νά ἐπισκεφτοῦμε τὸ κολαστήριο τοῦ Χότζα ὅπου μαρτύρησαν χιλιάδες παλικάρια τῆς Βορείου Ἠπείρου, δέν μπορούσαμε νά φανταστοῦμε αὐτά πού ἀντίκρυσα τά μάτια μας στόν αἱματοβαμμένο ἐκεῖνο τόπο. Μαζί μας ἦταν καί δυό ἐκλεκτοί φίλοι, λεβέντες ἀπό τή Δερβιτσιάνη, ἕνας ἐκ τῶν ὁποίων πέρασε σ’ αὐτή τή φυλακή, πάνω ἀπό 20 χρόνια δουλεύοντας στίς σήραγγες, βγάζοντας χρώμιο καί νικέλιο σέ ὑψόμετρο πάνω ἀπό 1500 μ.

In situ καθαρισμός και συντήρηση των ξύλινων δοκών του μόλου (Φωτ Β. Τσιαΐρης, 2016) Για τέταρτη χρονιά συνεχίστηκαν οι υποβρύχιες έρευνες στο αρχαίο λιμάνι του Λεχαίου από το Lechaion Harbour Project. Το Lechaion Harbour Project αποτελεί μια συνεργασία της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων και του Ινστιτούτου της Δανίας στην Αθήνα υπό τη διεύθυνση της Εφορείας και με σκοπό τη μελέτη και ανάδειξη του αρχαίου λιμένα της Κορίνθου στο Λέχαιο.

Αγορά Νέας Πάφου: Εργασίες στην Τομή V (η Τομή Ι διακρίνεται στο βάθος). Φωτ.: E. Papuci-Wladyka. Ανασκαφή του Πανεπιστημίου Jagiellonian Την ολοκλήρωση της ανασκαφικής περιόδου του 2016 στην Αγορά της Νέας Πάφου από το Τμήμα Κλασικής Αρχαιολογίας του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Jagiellonian Κρακοβίας ανακοίνωσε το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου.

Το τραγούδι τώρα πια ένας θρήνος. Το 1803, είναι η χρονιά της συντέλειας. Το Σούλι με τις τόσες θυσίες και τους ακόμη περισσότερους ηρωϊσμούς πέφτει ύστερα από προδοσία. Ένας Ηπειρώτικος θρήνος ένα μοιρολόι που μέσα στη λιτότητά του τα λέει όλα. Τον πόνο της καταστροφής. Την ανυποχώρητη κραυγή “Θάνατος ή λευτεριά”. Οι γυναίκες προτιμούν το Ζάλογγο, ο Σαμουήλ την ολοκαυτωματική ανατίναξη.

Θεόδωρος Α΄ του Μομφερράτου  ,τα σύμβολα των Παλαιολόγων του Μοντφερράτου (ΕΙΚ Μιχαήλ Σταμάτης ) Ο Θεόδωρος Α' Παλαιολόγος ήταν πρίγκιπας του Βυζαντίου και μαρκίων (μαρκήσιος) του Μονφερράτο από το 1306 ως το 1338. Ήταν γιος του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄ Παλαιολόγου και της Ειρήνης του Μονφερράτο. Γεννήθηκε το 1290 στην  Κωνσταντινούπολη και απεβίωσε στις 21 Απριλίου του 1338, στο Τορίνο στην Ιταλία. Παιδιά ήταν ο  Ιωάννης Β΄ του Μονφερράτο  (1321 – 1372), άμεσος διάδοχός του υπό το όνομα Ιωάννης Β΄, και η Γιολάντα (1318 – 1342), η οποία παντρεύθηκε τον Αιμόνε  δούκα της Σαβοΐας

Το υγρό στοιχείο του πλανήτη, η θάλασσα η ανεξάντλητη! Μια τόσο όμορφη πανάρχαια λέξη που προφέρουμε χιλιάδες χρόνια τώρα εμείς που κατοικούμε την ελληνική γη και δεν ετυμολογείται, αφού χάνεται στους προελληνικούς χρόνους (μέγαρον, τύραννος, Αθηνά, Κόρινθος και πολλές πολλές άλλες), δεν υπάρχει καν στις μυκηναϊκές πινακίδες  της Γραµµικής Β’ και δεν απαντάται σε καμιά άλλη γλώσσα του κόσμου.  Οι λέξεις για τη θάλασσα στις άλλες γλώσσες της λεγόμενης ινδοευρωπαϊκής οικογένειας ανάγονται στη ρίζα -mar, με προέλευση από το αρχαίο ελληνικό ρήμα µαρµαίρω = λάµπω, ακτινοβολώ.

Στην Νότια Ιταλική τα κεραμικά αγγεία είναι ως επί το πλείστον διακοσμημένα με την ερυθρόμορφη τεχνική, και παρήχθησαν από Έλληνες αποίκους , αλλά και τις επόμενες γενεές Ελλήνων στη νότια Ιταλία και τη Σικελία, είναι αυτή όλη η περιοχή που συχνά αναφέρεται ως Magna Graecia ή «Μεγάλη Ελλάδα».

Στο βάθος του χρόνου, από την όγδοη χιλιετία έχουμε τα εξαιρετικά νεολιθικά αγγεία , η διακόσμηση των οποίων αποδίδει σχήματα που απ’ όσο μπορούμε να καταλάβουμε είναι η εικονοποιημένη κίνηση των ανθρώπων στις καθημερινές τους ασχολίες: το όργωμα με την κίνηση βουστροφηδόν, οιφλόγες που τυλίγουν ένα αγγείο και το μετατρέπουν από χώμα σε ένα στερεό δοχείο.

Τοῦ Φώτη Κόντογλου Τά Χριστούγεννα, τά Φῶτα, ἡ Πρωτοχρονιά, κ’ ἄλλες μεγάλες γιορτές, γιά πολλούς ἀνθρώπους δέν εἶναι καθόλου γιορτές καί χαρούμενες μέρες, ἀλλά μέρες πού φέρνουνε θλίψη καί δοκιμασία. Δοκιμάζονται οἱ ψυχές ἐκεινῶν πού δέν εἶναι σέ θέση νά χαροῦνε, σέ καιρό πού οἱ ἄλλοι χαίρουνται. Παρεκτός ἀπό τούς ἀνθρώπους πού εἶναι πικραμένοι ἀπό τίς συμφορές τῆς ζωῆς, τούς χαροκαμένους, τούς ἄρρωστους, οἱ περισσότεροι πικραμένοι εἶναι ἐκεῖνοι πού τούς στενεύει ἡ ἀνάγκη νά γίνουνε τοῦτες τίς χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι.

Η Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες.DODWELL, Edward. Views in Greece, from Drawings by Edward Dodwell Esq. F.S.A &c., Λονδίνο, Rodwell and Martin, 1819.

Ελληνίδες και Έλληνες της Κύπρου Τελούμε σήμερα το όγδοο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου, του ανθρώπου που κατόρθωσε να καθιερωθεί ως ένας από τους μεγάλους ηγέτες του Ελληνισμού, σε μίαν περίοδο μάλιστα που οι μεγάλοι ηγέτες εκλείπουν. Η σημερινή τελετή γίνεται ενώ η Κύπρος περνά τις κρισιμότερες ώρες της μετά το δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν το 2004. Η εικόνα που έχουμε μπροστά μας δεν είναι ακόμη εντελώς καθαρή. Συζητήσεις συνεχίζονται επί πολλών θεμάτων, ενώ υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για κρίσιμα ζητήματα με σοβαρότερα ίσως αυτά του εδαφικού, της ασφάλειας και των εγγυήσεων.

Ακούγοντας, βλέποντας και διαβάζοντας κανείς τις σάπιες τούτες ημέρες, έχει την αίσθηση ότι επίκειται το τέλος του νεοελληνικού κράτους. Μέχρις εδώ ήταν, « εάλω η Πόλις ». Παρόμοια αισθήματα βίωναν και οι δυστυχείς Ρωμηοί, λίγο προ της αλώσεως της Βασιλεύουσας. Το Γένος ανέβαινε στον αιμάτινο δρόμο του Γολγοθά του, στην μακραίωνη σκλαβιά στους αντίχριστους Αγαρηνούς εξαιτίας κυρίως της ηθικής κρίσης.

«τα εγγύτατα της ξυμπάσης γνώμης… » [ Θουκυδίδης 1.22] του Χρίστου Κράππα Τις τελευταίες μέρες στην επικαιρότητα αυτά που ακούγονται από δημόσια και γνώριμα πρόσωπα (άλλο δημόσιο κι άλλο γνώριμο, πρόσωπο, όπως το έλυσε =όρισε αμετάκλητα ο Αριστοτέλης ) είναι εκπορευόμενα είτε από τρελοκομείο ή από ξεπουλημένα πατσαβούρια μέχρι και το τελευταίο κύτταρο τους. Αν είναι γνώριμα πρόσωπα, τότε η βλακεία που τα διακατέχει είναι αυτό που είπε ο Σεφέρης: «η βλακεία όταν ξεκινήσει, τίποτα δεν μπορεί να την σταματήσει!!». Αν είναι όμως δημόσια πρόσωπα, δηλαδή εκλεγμένα, τότε το μόνο που μπορείς να υποθέσεις είναι ότι παρέχουν μισθωμένη υπηρεσία στα σχέδια των νεκρόσιτων οικογενειών.

Τμήμα εγκαταστάσεων του Πεισιστράτειου υδραγωγείου-Αθήνα Πώς δεν έλεγαν το νερό – νεράκι στην αρχαία Αθήνα Η διαχείρισή του στην αρχαιότητα γινόταν με τον πλέον ορθολογικό τρόπο Συστήματα δεξαμενών που επικοινωνούσαν μεταξύ τους με υπόγειες σήραγγες, υδραγωγεία που μετέφεραν νερό από τα γύρω βουνά, πολύ μεγάλο αριθμό πηγαδιών, κρήνες και γενικότερα υδραυλικά έργα μάστευσης και μεταφοράς των υδάτων έχει αποκαλύψει η αρχαιολογική σκαπάνη στην πόλη της Αθήνας.

Ο  αρχηγέτης της επικής ποίησης, διδάσκαλος της αρχαιότητας αλλά και του νεότερου κόσμου, συνέθεσε χρονολογικά πρώτα την Ιλιάδα . Με βαθύτατη ανθρωπιά περιγράφει τις τρομερές συγκρούσεις των δύο στρατών –Αχαιών και Τρώων–, εκφράζοντας το ανθρώπινο ιδεώδες, με την προβολή της αρετής τού ήρωα και της αγάπης για τη διάκριση. Η βιαιότητα των μαχών εναλλάσσεται με εκλεπτυσμένη εθιμοτυπία φιλοξενίας, τρυφερότητα στη συμπεριφορά, σεβασμό για τους γέροντες και αγάπη για τα παιδιά.

Πρόλογος- ο Εθνικός διχασμός κορυφώνεται Τον Σεπτέμβριο του 1916 η τραγωδία του Εθνικού διχασμού βρισκόταν στην κορύφωση του. Οι Βενιζελικοί είχαν απόσχει από τις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1915 και είχε αναδειχθεί βουλή αντιβενιζελικής πλειοψηφίας, ο Ελληνικός στρατός είχε αποσυρθεί από την Μακεδονία μετά από Συμμαχικό τελεσίγραφο, στα μέσα Μαΐου τα Γερμανοβουλγαρικά στρατεύματα κατέλαβαν το οχυρό του Ρούπελ εγκαινιάζοντας την προέλαση τους στο Ελληνικό έδαφος, στις 22 Μαΐου ο επικεφαλής των Γαλλικών στρατευμάτων Sarrail κατέλαβε στρατιωτικά την Θεσσαλονίκη ενώ ξεκίνησε ο ναυτικός αποκλεισμός των λιμανιών της Ελλάδας από τον συμμαχικό στόλο.

Υπάρχουν τουλάχιστον 20 μοναδικοί λόγοι για τους οποίους πρέπει κανείς ν' επισκεφθεί τη «Δήλο του Βορρά», όπως διαβάζουμε στο βιβλίο « Σαμοθράκη -Ιερά Νήσος» (συγρ. Γιώργος Λεκάκης). Ή αλλιώς ειπείν, 20 μοναδικά πράγματα που θα δείτε, θ' αντιληφθείτε, θα γνωρίσετε, θα γευτείτε και θ' απολαύσετε μόνον εδώ και σε καμία άλλη γωνιά της Γης!

Ένα σπάνιο διάδημα και άλλα αντικείμενα που χρονολογούνται στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού (1,500-1,200 π.Χ.) έφερε στο φως στην αρχαία μακεδονική πόλη της Πύδνας , στην Πιερία Το διάδημα αποκαλύφθηκε μεταξύ των άλλων πολύτιμων προσωπικών αντικειμένων στον τάφο ενός νεαρού κοριτσιού που πιστεύεται ότι ήταν μεταξύ 6-7 ετών.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ και του Πανεπιστημίου του Bournemouth, έχουν ήδη αρχίσει την εξερεύνηση των ερειπίων σε ένα χωριό που ονομάζεται Βλοχός, πέντε ώρες βόρεια της Αθήνας, γράφει η Independent. Ενώ ορισμένα από τα ερείπια ήταν ήδη γνωστά, είχαν θεωρηθεί ως μέρος ενός άσχετου οικισμού πάνω σε ένα λόφο, ανέφερε ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Ρόμπιν Ρόνλαντ. Και πρόσθεσε: «Ένας συνάδελφός μου κι εγώ ήρθαμε στη συγκεκριμένη περιοχή για ένα άλλο έργο πέρυσι και συνειδητοποιήσαμε τις μεγάλες δυνατότητες του. Το γεγονός πως κανείς δεν έχει εξερευνήσει το λόφο στο παρελθόν αποτελεί ένα μυστήριο».

Άποψη της έκθεσης της Αρχαιολογικής Συλλογής Κοζάνης. Μετά από 20 χρόνια Προσβάσιμη στους επισκέπτες και τους κατοίκους της Κοζάνης είναι και πάλι η Αρχαιολογική Συλλογή της πόλης, με εκθέματα από τους προϊστορικούς, κλασικούς και ρωμαϊκούς χρόνους που ήρθαν στο φως από τις ανασκαφές σε όλη την Περιφερειακή Ενότητα. Η αρχική έκθεση εγκαινιάστηκε τον Ιούνιο του 1989, ενώ έπαψε να λειτουργεί μετά το μεγάλο σεισμό του 1995, που προξένησε σημαντικές ζημιές στο κτήριο. Η αποκατάσταση του κτηρίου στη σημερινή του μορφή έγινε από τον δήμο Κοζάνης, στο πλαίσιο του Γ’ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης.