ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

Γράφει ο ιστορικός ερευνητής  και συγγραφέας  Γιώργος Ρωμανός Β άσει σφυγμομετρήσεων οι Έλληνες είναι κατά 80% αντίθετοι στο να παραδοθεί το όνομα Μακεδονία στους Σκοπιανούς. Έτσι, κατάπληκτος ο λαός άκουσε τον κ. Τσίπρα να ταυτίζεται απόλυτα με τον υπουργό Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Νίκολα Ντιμιτρόφ, ο οποίος το Σάββατο, 06 Ιανουαρίου 2018, είπε στο ελληνικό CNN και σε πολλά άλλα μέσα, ότι: «Η Μακεδονία δεν ανήκει αποκλειστικά στην Ελλάδα ή στην "Μακεδονία" διότι πρόκειται για μεγάλη γεωγραφική περιοχή.» Την ίδια θέση εξέφρασαν επίμονα ο κ. Μπουτάρης και η κ. Ντ. Μπακογιάννη φτάνοντας στο σημείο να δώσουν και ποσοστά των «3 Μακεδονιών», οι οποίες δήθεν ανήκουν κατά 51% στην Ελλάδα, 37% στην πρώην Γιουγκοσλαβία και το υπόλοιπο στη Βουλγαρία.

Ποιες καινούργιες πολεμικές επιχειρήσεις είχε άραγε στο νου του λίγο πριν πεθάνει; Ο Μέγας Αλέξανδρος υπήρξε αναμφισβήτητα ένας πάρα πολύ φιλόδοξος ηγέτης. Το μυαλό του δεν έπαψε ποτέ να επεξεργάζεται σχέδια για εξερευνήσεις και κατακτήσεις νέων εδαφών. Όταν το 323 π.Χ πέθανε σε ηλικία 33 ετών, βρισκόταν στην Βαβυλώνα, όπου αναπαυόταν μετά την επιστροφή του από την εκστρατεία στην Ινδία. Αυτή η περίοδος ανάπαυλας όμως ήταν εντελώς προσωρινή. Ο Μακεδόνας βασιλιάς δεν σκόπευε σε καμία περίπτωση να αποσυρθεί από τις μάχες και να κυβερνήσει την αυτοκρατορία του ειρηνικά. Ποιες καινούργιες πολεμικές επιχειρήσεις είχε άραγε στο νου του λίγο πριν πεθάνει;

Η μάχη της Αράχωβας ήταν μια από τις πολεμικές εμπλοκές της επανάστασης του '21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες. Έγινε μεταξύ 18 και 24 Νοεμβρίου του 1826 στην Αράχωβα της Βοιωτίας. Με την έναρξη της Επανάστασης, η Αράχωβα, το σημερινό χειμερινό τουριστικό θέρετρο στις υπώρειες του Παρνασσού, απελευθερώθηκε από τους λίγους Τούρκους που ζούσαν εκεί. Το 1823 όμως, κατά την εκστρατεία του Γιουσούφ Περκόφτσαλη πασά στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, τουρκικός στρατός ανάγκασε τους αριθμητικά λιγότερους Έλληνες να εγκαταλείψουν την κωμόπολη, η οποία κάηκε στις 10 Ιουνίου.

Οι αρχαιολόγοι έχουν κάθε λόγο να ελπίζουν πως η σημερινή μέρα θα φέρει την Ελλάδα και πάλι στα πρωτοσέλιδα του διεθνούς Τύπου, καθώς ο τάφος που ανέσκαψαν στα έγκατα του σταθμού Βενιζέλου, και κάτω από το Βυζαντινό Σταυροδρόμι, έχει μια επιγραφή που προϊδεάζει για μεγάλο εύρημα...

Κυριάκος Μάτσης « Αν θα βγω θα βγω πυροβολώντας…» Βασιλική Φωτίου Εξήντα χρόνια έχουν περάσει από τον μαρτυρικό σου θάνατο, μεγάλε μας ήρωα, Κυριάκο Μάτση. Εξήντα χρόνια! Και η πολύπαθη Πατρίδα μας, για την οποία εσύ έζησες, αγωνίστηκες και θυσιάστηκες ανεβαίνει τον Γολγοθά της, γράφοντας την Ιστορία της. Δυστυχώς όμως, όχι αυτήν που εσύ είχες ονειρευτεί από τα μαθητικά σου χρόνια. Ήρθαν δίσεκτα χρόνια, στην αγαπημένη μας Πατρίδα, μεγάλε μας ήρωα, Κυριάκο Μάτση. Ένα δοτό Σύνταγμα, μια προβληματική Ανεξαρτησία, κι ύστερα η μεγάλη λαίλαπα, η μαχαιριά, που μοίρασε στα δύο τα σπλάχνα της. Ξεριζωμένοι, αγνοούμενοι, ερήμωση, καταστροφή της πατρώας γης, της πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα, της εθνικής ταυτότητας!

[caption id="attachment_10883" align="aligncenter" width="284"] Κορυτσά 1910[/caption] Μετά τήν πτώση τοῦ Βυζαντίου εἶναι γνωστή ή καταστροφή τοῦ πολιτισμοῦ ἀλλά καί ἡ φυγή στήν ∆υτική Εὐρώπη τῶν διανοουμένων ὅπου εὗρον ἄσυλον σέ διάφορες αὐλές τῶν ἡγεμόνων. Οἱ διάφορες πόλεις οἱ ὁποῖες φιλοξένησαν τούς Ἕλληνες διανοουμένους, ἐμπόρους, καλλιτέχνες, τεχνῖτες κ.τ.λ. εἶναι πολλές, ὅπως: Βενετία, Τεργέστη, Βιέννη, Βουδαπέστη, Βουκουρέστι κ.ἄ. Ἕλληνες στήν Βενετία ἔχουμε σίγουρα πρό τοῦ 1400. « Στίς ἀρχές τοῦ 1400 εὑρισκόταν στήν Βενετία ὁ παπᾶ-Μιχάλης ἀπό τήν Χαλκίδα πού λειτουργοῦσε στόν ναό τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου στήν γειτονιά Bragora »[76]. Στή συνέχεια εὑρίσκουμε στά 1430 ἄλλους δύο[77] ἀκόμη λειτουργούς ἱερεῖς. « Ἡ Ἑλληνική Ἀδελφότητα τῆς Βενετίας  ἱδρύθηκε στά τέλη τοῦ 15ου αἰῶνος (1498) καί κατά τόν 16ο καί 17ο αἰῶνα ἔφτασε στό ἀνώτερο σημεῖο τῆς ἀκμῆς της. Ἔτσι οἱ ἀπόδημοι Ἕλληνες ἀγόρασαν σέ κεντρικό σημεῖο ἕναν χῶρο, τόν γνωστό ὡς  Campo dei Greci  (= πλ...

Μετά έναν σκληρόν αγώνα 9 ημερών, η μεγάλη επίθεση του Γ΄Σώματος Στρατού του στρατηγού Τσολάκογλου και με κεντρική μονάδα της επίθεσης το «Απόσπασμα Μπεγιέτη», υπό τον παλαίμαχο συνταγματάρχη Ιωάννη Μπεγιέτη από την Παληόβρυση Λακωνίας, δόκτωρα Νομικής, στέφθηκε με επιτυχία! Τμήματα του Αποσπάσματος εισήλθαν απελευθερωτές στην Kορυτσά. O κόσμος βγήκε στους δρόμους και ζητωκραύγαζε: «Πήραμε την Kορυτσά!». “...Η πόλη της Κορυτσάς περιήλθε τις απογευµατινές ώρες της 22ης Νοεµβρίου κάτω από ελληνική διοίκηση για τρίτη φορά από το 1912. Σε χρόνο ρεκόρ, ο πρώτος Έλληνας φρούραρχος της πόλης, Αντισυνταγµατάρχης Πεζικού ∆ηµήτριος Θεοδωράκης, τύπωσε και τοιχοκόλλησε παντού προκήρυξη γραµµένη στα ελληνικά και στα αλβανικά στην οποία αναφερόταν ότι: «Εν Ονόµατι του Βασιλέως τον Ελλήνων Γεωργίου του Β΄ και της Ελληνικής Κυβερνήσεως. Ανακηρύσσω αύθις τήν πολιν Κορυτσας Ελευθεραν και καλώ τον λαόν αυτής υποταγην είς τους Ελληνικους Νοµους.»

Το έργο της επανασυναρμολόγησης του κορμού του κούρου των Λεοντίνων και της  Testa Biscari , το οποίο ανήκε σε ένα μοναδικό ελληνικό αρχαϊκό άγαλμα και το οποίο επανασυνδέθηκε χάρη στην υποστήριξη της Fondazione Sicilia, ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Ο κούρος παρουσιάστηκε στο Παλέρμο, στο Palazzo Branciforte, όπου μπορεί να προβληθεί μέχρι τις 13 Ιανουαρίου στο πλαίσιο της έκθεσης "Il kouros ritrovato", που προωθείται και επιμελείται από τον Περιφερειακό Σύμβουλο Πολιτιστικής Κληρονομιάς Sebastiano Tusa και γεννήθηκε από πρόταση που ξεκίνησε πέρυσι από τον κριτικό τέχνης Vittorio Sgarbi και τον Δήμο της Κατάνια*. ΦΩΤ. ΒΙΝΤΕΟ

Ο αβυθομέτρητος ακόμη αρχαιολογικός χώρος της Πομπηΐας εξακολουθεί να μας εκπλήσσει με τα νέα ευρήματα που διαρκώς έρχονται στο φως, κατά τις διάφορες, ανασκαφικές, ή αναστηλωτικές, εργασίες του. Η τελευταία ανακάλυψη αφορά μία ασύγκριτη σε κάλλος και τεχνική εκτέλεση νωπογραφία της Λήδας, της εκπάγλου ομορφιάς βασίλισσας της Σπάρτης την ώρα που μένει έγκυος από τον Δία, ο οποίος για να την πλησιάσει είχε μεταμορφωθεί σε κύκνο.

Ψάρια ψάρεμα και δολώματα Για να μαζέψουμε τα ψάρια σε ένα μέρος . Παίρνουμε γλυφώνι, θρούμπι, ρίγανη και μαντζουράνα 4 δράμια από το καθένα, φλούδα από λιβάνι, σμύρνα και σινωπική 11 δράμια απ' το καθένα,, 70 δράμια αλεύρι διαλυμένο σε εύοσμο κρασί, 30 δράμια συκώτι χοιρινό ψημένο, άλλο τόσο ξύγκι γίδινο και 30 δράμια σκόρδα. Κοπανίζουμε καθένα από τα είδη αυτά χωριστά και έπειτα τα ανακατεύουμε με ψιλή άμμο και τα ρί­χνουμε στο μέρος πού θα ψαρέψουμε. Ύστερα από μια ή δυο ώρες ρίχνουμε τα δίχτυα. Άλλοι κοπανίζουν αρσενική αγριομελιτζάνα, την περνούν από το κόσκινο και τη ρίχνουν στο νερό και μαζεύονται τόσα πολλά ψάρια που μπορούν να τα πιάσουν με τα χέρια.

Τι τρώγαν οι Αρχαίοι; Εξαρτάται. Σε ποια εποχή, σε ποια πόλη, σε ποια κοινωνική τάξη και από ποιον συγγραφέα έχουμε τις πληροφορίες. Τι τρώγαν οι Αρχαίοι; Εξαρτάται. Σε ποια εποχή, σε ποια πόλη, σε ποια κοινωνική τάξη και από ποιον συγγραφέα έχουμε τις πληροφορίες. Ο σίτος ήταν από τις κυριότερες τροφές. Όταν σπάνιζε το ψωμί ήταν διατιμημένο και μάλιστα η πολιτεία το μοίραζε με το δελτίο. Σημειωτέον ότι και οι δούλοι είχαν το ίδιο δικαίωμα συμμετοχής στην διανομή των δημητριακών στα οποία περιλαμβάνονταν και το κριθάρι. Άλλωστε το ψωμί ήταν βασικά από μείγμα σιταριού και κριθαριού.

Πρώτοβυζαντινής περιόδου επιδαπέδιο μωσαϊκό ανακαλύφθηκε στην Χάμα της Συρίας, φυσικά με ελληνικές επιγραφές  Ο Abdel Qader Farzat, επικεφαλής του Τμήματος Μουσείων και Αρχαιοτήτων της Hama δήλωσε τότε στις αρχές του χρόνου ότι "υπάρχουν πολύτιμα αντικείμενα εκτός του Akerbat, το οποίο βρίσκεται 85 χιλιόμετρα ανατολικά της Hama. οι εμπειρογνώμονες μας ταξίδεψαν στον χώρο και διαπίστωσαν ότι το ψηφιδωτό χρονολογείται από την εποχή του Βυζαντίου και δημιουργήθηκε το πρώτο μισό του 5ου αιώνα, ενώ το μεγάλο μωσαϊκό διαθέτει πτηνά και καλύπτεται με ένα στρώμα πάχους 1,5 μέτρων ".

Το πλήρες κείμενο του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας – Η κατάσταση στην Αλβανία μετά το 1920 – Ο Αχμέτ Ζώγου και οι διώξεις σε βάρος της ελληνικής μειονότητας – Η στάση της αλβανικής κυβέρνησης απέναντι στην Εκκλησία - Μια συγκλονιστική επιστολή από τον Γιαννάκη Σπύρο προς τον υπουργό Εξωτερικών Λ. Κανακάρη-Ρούφο Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις είναι τις τελευταίες μέρες στο προσκήνιο μετά την άνανδρη δολοφονία του ομογενή Κωνσταντίνου Κατσίφα στους Βουλιαράτες (να σημειώσουμε εδώ ότι οι Βουλιαράτες στην απογραφή του 1914, είχαν 865 κατοίκους οι οποίοι ήταν όλοι Έλληνες).

Μία πύλη εισόδου στην άγνωστη ιστορία της Αθήνας Ο βόρειος τοίχος της Παναγίας Σπηλιώτισσας μετά την αποκατάσταση του τοξωτού ανοίγματός του και την συντήρηση του τοιχογραφικού διακόσμου του (φωτ. Κ. Μπολέτης) Η Ακρόπολη δεν είναι μόνον ένας από τους πιο γνωστούς αρχαιολογικούς χώρους του κόσμου. Είναι κι ένας τόπος που ξέρει να φυλάει καλά κρυμμένα τα μυστικά του. Γράφει η Μαργαρίτα Τζαγκαράκη Εδώ και πολλές δεκαετίες οι περαστικοί από τη γειτονιά της Ακρόπολης αναρωτιόνταν τι είναι αυτή η σπηλιά στη νότια πλαγιά του Ιερού Βράχου. Το εργοτάξιο των τελευταίων χρόνων δήλωνε ότι εκεί εκτελείται ένα ακόμη αναστηλωτικό πρόγραμμα. Ο χώρος αποκαταστάθηκε και οι περιπατητές της Διονυσίου Αρεοπαγίτου θέλουν να μάθουν περισσότερα για αυτό το μνημείο που τραβάει το βλέμμα τους όπως κοιτούν πάνω από το Θέατρο του Διονύσου.

Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Δούλη του Συλλόγου «ΔΕΡΟΠΟΛΗ» Είναι όμορφο να συναντάς νέα παιδιά με όρεξη να ασχοληθούν και να προάγουν την πατρίδα τους, και πόσο μάλλον όταν αυτή η πατρίδα είναι αλησμόνητη. Μιλήσαμε με τον Κωνσταντίνο Δουλή, τον χοροδιδάσκαλο και υπέυθυνο δημοσίων σχέσεων του  Χορευτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Δερόπολης «ΔΕΡΟΠΟΛΗ»  που ετομάζουν πυρετωδώς την εκδήλωση  “Δερόπολη δεν σ’αλησμονώ”  στην πατρίδα τους Δερόπολη.

Παρακάτω σας παραθέτουμε ένα σύντομο κατάλογο με τα ονόματα όλων των Δερβιτσιωτών, οι οποίοι κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, εξορίστηκαν, εκτοπίστηκαν και εκτελέστηκαν άδικα. Τα συνολικά έτη φυλάκισης και εξορίας για τους Δερβιτσιώτες ήταν 500. Ακριβώς όσα χρόνια σκλαβιάς έζησε και η Ήπειρος στα χέρια του Τούρκου κατακτητή. Ίσως οι συγκυρίες, ίσως η ειρωνεία της τύχης τα εφεραν έτσι ώστε να φανούν προφητικά για εκείνη τη μαύρη εποχή.

Αδέλφια μας Βορειοηπειρώτες, συγνώμη που δεν τιμήσαμε όπως πρέπει τους ήρωές μας Ο Ιωάννης Διαμάντης υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και πιο εμβληματικές προσωπικότητες όχι μόνον της Δερβιτσάνης, αλλά και όλου του Ελληνισμού της βόρειας Ηπείρου. Μια μορφή καθόλα δυναμική, αποφασιστική, με πνεύμα δικαιοσύνης και θυσίας. Γεννήθηκε το 1910 στη Δερβιτσάνη, μέλος μιας εφταμελής οικογένειας (έξι αγοριών και ενός κοριτσιού). Οικογένεια πραγματικά από τις λίγες, η οποία όχι μόνον ήτανε αρχοντική – καθότι ασχολούνταν με τα κτήματα και το εμπόριο – αλλά υπήρξε μια από τις σημαντικότερες οικογένειες του τόπου, η οποία στήριζε με την παρουσία της την εντόπια οικονομία.

Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη* Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία (330-1453) υπήρξε μία από τις πλέον μακραίωνες κρατικές δομές στην μέχρι τώρα ανθρώπινη καταγεγραμμένη ιστορία επιβιώνοντας χάρη στον πολιτισμό που είχε αναπτύξει. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του το Βυζάντιο στηρίχθηκε σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας στο οποίο ο αυτοκράτορας είχε τον πλήρη έλεγχο. Ήταν ένα σύστημα πανίσχυρης πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο μέχρι και τις αρχές του 11ου αιώνα ενεργούσε σε έναν «ενοποιημένο πολιτισμικά χώρο, με δημογραφική επάρκεια, ανεπτυγμένη οικονομία, υψηλού βαθμού κοινωνική και πολιτική οργάνωση και πολλούς εγγράμματους ανθρώπους».

Αμαλίας Κ. Ηλιάδη* Το νομικά καθορισμένο σύστημα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης στη βυζαντινή κοινωνία στα κατώτερα οικονομικά στρώματα του πληθυσμού ήταν αδύνατο να ξεπεραστεί. Η κοινωνική κινητικότητα στις κατώτερες τάξεις ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη. Για το μεγάλο πλήθος των φτωχών αστών, αγροτών και δούλων, η δυνατότητα να ξεφύγουν από τις συνθήκες που τους επιβάλλονταν ήταν ελάχιστη, αν όχι ανύπαρκτη, αποκλείοντάς τους έτσι τόσο από μια διέξοδο αναζήτησης ανόδου και ευμάρειας, όσο και από τη συμμετοχή στην καθεστηκυία τάξη και τη δυνατότητα μεταβολής της κοινωνικής δομής.

«Είναι συγκλονιστικό να αναδύονται από τη γη τέτοια γλυπτά!» σημειώνει στην προσωπική της σελίδα στο facebook η αρχαιολόγος Μαίρη Παπαγεωργίου από την Αταλάντη που είναι υπεύθυνη των ανασκαφών από τις οποίες ανακαλύφθηκαν οι «Κούροι της Αταλάντης» τα 4 αγάλματα σε φυσικό μέγεθος που ξαναγράφουν την ιστορία της Λοκρίδας. Η υπεύθυνη αρχαιολόγος που έχει έδρα την Αταλάντη και ήταν από τους πρώτους επιστήμονες που έφτασαν στην περιοχή δεν κρύβει τη χαρά της γι’ αυτή τη μοναδική ανακάλυψη ευχόμενη μάλιστα σε κάθε συνάδελφό της αρχαιολόγο «να βιώσει μια ανάλογη εμπειρία».

Βασιλικῆς Τσίρου – Μαρκαντωνάτου φιλολόγου, θεολόγου, ἱστορικοῦ Τέχνης Ὡς γνωστόν, ὁ Ἑλληνισμός τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀντιπροσωπεύει ἕνα σημαντικό μέρος τοῦ πολιτικοῦ, οἰκονομικοῦ, ἐπιχειρηματικοῦ, πολιτιστικοῦ καί ἐπιστημονικοῦ δυναμικοῦ τοῦ ἔθνους καί τό ἐνδιαφέρον του γιά τήν γενέτειρα γῆ, ἰδίως κατά τήν σημερινή οἰκονομική κρίση τήν ὁποία διέρχεται ἡ χώρα μας ἔχει ἰδιαίτερη σημασία. Ἡ Γενική Γραμματεία Ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ (Γ.Γ.Α.Ε.) ἔχει καταγράψει περί τίς 3.000 Κοινότητες, ὀργανώσεις καί ἐθνικοτοπικούς Συλλόγους, πρώτης βαθμίδος, δεύτερης βαθμίδος (Ὁμοσπονδίες κοινοτήτων καί ὀργανώσεων πού λειτουργοῦν σέ πολιτειακό ἤ ἐθνικό ἐπίπεδο μίας χώρας) καί τρίτης βαθμίδος (Συνομοσπονδίες πού λειτουργοῦν σέ διεθνές ἐπίπεδο). Ἡ ἑλληνική Διασπορά εἶναι δημιούργημα, κυρίως ἱστορικῶν γεγονότων καί ἐξελίξεων καί προπάντων ἀποτέλεσμα μετακινήσεων ἑλληνικῶν πληθυσμῶν πού ξεκινοῦν μέ τήν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί φθάνουν μέχρι τίς ἡμέρες μας.

Μια άλλη δολοφονία στα ελληνοαλβανικά σύνορα Γράφει ο Αντώνης Κλάψης Το καλοκαίρι του 1923, μια διεθνής επιτροπή, η οποία είχε οριστεί δύο χρόνια νωρίτερα, συνέχιζε το έργο της επιτόπιας χάραξης των ελληνοαλβανικών συνόρων. Το ζήτημα παρέμενε εκκρεμές για μια δεκαετία, από την εποχή των Βαλκανικών Πολέμων, όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις -υπό την πίεση πρωτίστως της Ιταλίας και της τότε Αυστρο-Ουγγαρίας- είχαν αποφασίσει την ίδρυση ανεξάρτητου αλβανικού κράτους. Το ιδιαίτερο ιταλικό ενδιαφέρον για την τύχη της Αλβανίας, αλλά και η προσπάθεια της Ρώμης να διασφαλίσει τη λήψη όσο το δυνατόν ευνοϊκότερων αποφάσεων υπέρ των Τιράνων, αποτυπώνονταν στο γεγονός ότι η ιταλική κυβέρνηση είχε φροντίσει για το διορισμό ενός Ιταλού ως προέδρου της επιτροπής. Επρόκειτο για το στρατηγό Ενρίκο Τελλίνι.

Από το 1913 κι έπειτα οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, συνεχίζουμε να διαβιούμε στα εδάφη μας, μαρτυρικά και ξεχασμένα. Δε θέλω να αρχίσω τις ιστορικές αναλύσεις και τα γνωστά μας γεγονότα, αλλά και πάλι γνωρίζω πως για την πλειονότητα των Νεοελλήνων, αποτελούμε κομμάτι της άγνοιας του μυαλού τους. Επίσης ούτε ο αριθμός μας σε αυτή την περίπτωση, αξίζει να αναλυθεί, διότι η κάθε ανθρώπινη ζωή είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Όμως θα πρέπει να γνωρίζετε πως ως ατόφιο μέλος της Ελλάδος και του πολιτισμού της, είμαστε (αν και εκτός του νεοελληνικού κράτους) παρόντες σε κάθε λαμπρό επίτευγμά του.

Η μεγαλύτερη ίσως επιτυχία των αρχαιολόγων στο Φράγχθι, ήταν η ανακάλυψη ενός ρηχού τάφου, ο οποίος περιείχε τον αρχαιότερο πλήρη ανθρώπινο σκελετό που έχει βρεθεί ποτέ στην Ελλάδα. Την περίοδο 1967-69, Αμερικανοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στο σπήλαιο Φράγχθι (ή σπήλαιο του Φράγχθη), στην Ερμιονίδα, έναν από τους παλαιότερους προϊστορικούς οικισμούς στην Ευρώπη. Οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν εκεί, έφεραν στο φως μεγάλο αριθμό εργαλείων καθώς και πολλά οστά ανθρώπων και ζώων. Σύμφωνα με την χρονολόγηση των ευρημάτων αυτών, το σπήλαιο Φράγχθι κατοικήθηκε για πρώτη φορά πριν από 30.000 περίπου χρόνια, ενώ φαίνεται πως οι τελευταίοι ένοικοί του το εγκατέλειψαν γύρω στο 3000 π.Χ. Το εσωτερικό του έχει αρκετά μεγάλη έκταση και μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι και 150 άτομα. Το βάθος του σπηλαίου είναι 150 μέτρα, ενώ το πλάτος της εισόδου του 30.