ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

Γράφει: Ο Γιώργος Γκορέζης * Η πιο μεγάλη αρετή της ιστορίας είναι η δικαιοσύνη. Πιστεύω ότι ολόκληρη η αλήθεια του ξεσηκωμού του Γένους δεν γράφηκε. Η ακριβής εκτίμηση προσώπων και πράξεων δεν συντελέστηκε.

Αμφίπολη δεν είναι μόνο ο τύμβος Καστά. Το συναρπαστικό μνημείο δικαιολογημένα έκλεψε την παράσταση κατά τη διάρκεια της αποκάλυψής του το 2014, ειδικά μετά τη φρενήρη ειδησεογραφία αλλά και την πολιτικοποίηση του ευρήματος, εκτοξεύοντας στα ύψη την επισκεψιμότητα στο επιτόπιο αρχαιολογικό μουσείο. Πέρα όμως από το μοναδικό εύρημα, το οποίο δεν έχει ακόμα παρουσιαστεί στο κοινό και επαρκώς στην επιστημονική κοινότητα, η Αμφίπολη είναι ένας ευρύτερος αρχαιολογικός τόπος που ανασκάπτεται εδώ και χρόνια, άλλοτε εντατικότερα και άλλοτε περιστασιακά.

Η μονή Σέλτσου Ημερομηνία μνήμης και της θυσίας στο Σέλτσο ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ Γράφει ο Σωτήρης Λ. Δημητρίου

*της Πολυβίας Παραρά Ο Κωνσταντίνος Καβάφης μαγεύεται από την αναδυόμενη επιστήμη της αρχαιολογίας και μελετά με πάθος στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας την ιστορία και τις πηγές της. Εμπνεόμενος από το απόσπασμα του Αθήναιου του Ναυκρατίτη που έζησε τον δεύτερο αιώνα μετά Χριστόν για τους Ποσειδωνιάτες συνθέτει το δικό του ποιήμα για αυτούς με τίτλο ” Ποσειδωνιάται”, μετουσιώνοντας την ιστορία σε ποίηση. Το απόσπασμα ιστορεί ότι οι Ποσειδωνιάτες ήταν Έλληνες που ζούσαν στον Τυρρηνικό κόλπο στην Κάτω Ιταλία. Αλλά σταδιακά εκβαρβαρίστηκαν από τους ντόπιους Τυρρηνούς και τους Ρωμαίους και μετέβαλαν την γλωσσική τους έκφραση εγκαταλείποντας τα ελληνικά. Όταν συναντιόντουσαν μεταξύ τους σε ελληνικές γιορτές θυμόντουσαν μνημονεύοντες αρχαία ελληνικά ονόματα και νόμους. Και τότε έκλαιγαν με λυγμούς και δακρύοντες επέστρεφαν στα σπίτια τους.

10 Απριλίου 1821: Ο Απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε’ Η είδηση για την έναρξη της επαναστάσεως στην Πελοπόννησο έφθασε στην Κωνσταντινούπολι προς το βράδυ της 31ης Μαρτίου και η είδηση για την επανάσταση στην ανατολική Στερεά Ελλάδα λίγες ημέρες αργότερα.

[ ἀθάνατοι θνητοί, θνητοὶ ἀθάνατοι ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ ] Μεγάλοι Ἕλληνες. Γεμίζουν τὶς σελίδες τῆς Ἱστορίας μὲ Ἔργα μυθικά. Μὲ θαυμαστὰ κατορθώματα ἀνδρείας καὶ ἀσύγκριτες θυσίες. Προπάντων ὅμως τὶς γεμίζουν μὲ Φῶς. Ἐκεῖνο τὸ Φῶς πού ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸν προορισμὸ του.

Η Χιμάρα κατά τις αναφορές του Θουκυδίδη, εμφανίζεται ως επαρχία της Χαονίας στην Ήπειρο, η οποία από τις αρχές της ιδρύσεώς της από τους Ηπειρώτες έχαιρε δικών της δημοκρατικών προνομίων μιας και αποτελούσε ρίζα γένους βασιλικού που με τον καιρό είχε θέσει την εξουσία του υπό την ηγεσία της φυλής.

5 Απριλίου 1928: Μνήμη Δημητρίου Δούλη Υπουργού Στρατιωτικών της Αυτονόμου Β. Ηπείρου Ο Δημήτριος Ν. Δούλης (1865-1928), υπήρξε στρατιωτικός από τη Νίβιτσα της Χειμάρρας και ένα από τα βασικά στελέχη της προσωρινής κυβέρνησης της Βορείου Ηπείρου (1914).

23 Απριλίου 1827. Ανήμερα της γιορτής του ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ξεψύχησε. Ο Καραϊσκάκης και το στράτευμά του είχαν χτίσει ταμπούρια στα υψώματα στο Κερατσίνι. Είχε δώσει εντολή να μη γίνει καμία συμπλοκή με τους Τούρκους. Να μην πέσει ούτε ένα πυροβολισμός. Όμως, το βράδυ της 22ης Απριλίου κι ενώ βρισκόταν στη σκηνή του βαριά ασθενής, άκουσε πυροβολισμούς από κάποιο οχύρωμα. Ο Καραϊσκάκης βγήκε εξοργισμένος να δει τι συνέβαινε. Μόλις έφτασε στο χαράκωμα, δέχτηκε μια σφαίρα στο υπογάστριο, δηλαδή στο κάτω μέρος της κοιλιάς του. Παρόλο που κατάλαβε ότι η πληγή του ήταν σοβαρή, ανέβηκε στο άλογο και απομακρύνθηκε. Λίγα μετρά μακριά σωριάστηκε.

Ο Γουίλιαμ (Μπίλι) Έντουαρτν Σινγκ ήταν κινεζικής καταγωγής. Γεννήθηκε στην Αυστραλία το 1886 και από νωρίς έδειξε πως ήταν καταπληκτικός σκοπευτής υπερνικώντας και τα ρατσιστικά στερεότυπα της εποχής επιτυγχάνοντας μεγάλες νίκες σε σκοπευτικούς αγώνες. Στις 24 Οκτωβρίου 1914 κατατάχθηκε στο 5ο Σύνταγμα Αυστραλιανού Ελαφρού Ιππικού αφού κατάφερε να πείσει έναν αξιωματικό στρατολογίας να παραβλέψει το γεγονός ότι ο Μπίλι είχε ύψος μόλις 1,65 μ. Με τη έναρξη της εκστρατείας της Καλλίπολης το σύνταγμά του στάλθηκε εκεί ενταγμένο στο Αυστραλιανό Νεοζηλανδικό Σώμα Στρατού (ΑΝΖAC).

1η Απριλίου έναρξη αγώνα της ΕΟΚΑ Γράφει ο Πέτρος Γ. Γώγος Το έχει η μοίρα του Λαού μας κάθε μήνας, κάθε ημέρα του έτους, να είναι ημέρα μνήμης Ηρώων, Μαρτύρων, Αγώνων, ημέρα Αγίων. Αναρίθμητα τα κομποσκοίνια που έχει φτιάξει ο λαός μας, με δάκρυα, προσευχές, δεήσεις προς τον Θεό για λευτεριά και όνειρα. Κάθε κόμπος πλεγμένος με πόνο για το αίμα που χύθηκε και συνεχίζει να ρέει για τα ιδανικά της φυλής μας. Ένα τέτοιο κομποσκοίνι αφορά και την πολύπαθη Κύπρο. Αυτό, δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Γράφει ο Πυθεύς [1] Σκοπός του παρόντος δεν είναι μόνο η εξέταση της εθνικότητας των δυναστειών του Ποντιακού βασιλείου αλλά και η αποσαφήνιση του χαρακτήρα του βασιλείου ως κράτος «δεύτερης τάξης» σε σύγκριση με τις άλλες μοναρχίες της Μικράς Ασίας όπως η Βιθυνία και Καππαδοκία και την σχέση τους με την μεγάλη Ελληνιστική δύναμη του Βασιλείου των Σελευκιδών. Αποδεικνύεται ότι η Χρονογραφία που γράφτηκε περί τον ένατο αιώνα από τον Βυζαντινό συγγραφέα Γεώργιο Σύγκελλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς διευκρίνηση ζητημάτων αναφορικά με την ιστορία των δυναστειών στα κράτη της Μικράς Ασίας, παρόλο που το έργο θεωρείται γενικότερα αναξιόπιστο σχετικά με γεγονότα και ημερομηνίες.

Γράφει ο Γιώργος Γκορέζης* Ο Ιμπραήμ αποβιβάζεται στο Κρυονέρι

Εδώ θα βρείτε μία επιγραμματική συλλογή των πηγών από το βιβλίο του Γιώργου Κεκαυμένου για το Κρυφό Σχολειό από το 1460 ως το 1913. Η παράθεση απαντάει στο κυρίως ερώτημα που χρησιμοποιούν οι αποδομητές, ότι δηλαδή η παιδεία των Ελλήνων δεν εδιώκετο. Επίσης, υπάρχουν πηγές που παραπέμπουν ευθέως στην ύπαρξη κρυφών σχολειών. Οι εικόνες με τις πηγές παρουσιάζονται και μία-μία εδώ , από όπου μπορείτε να τις αναπαράγετε και ως εικόνες. Ακολούθως, θα τις δείτε όλες μαζί. Σε μορφή βίντεο

Θα μπορούσα να θεωρήσω ως κάλεσμα της ιστορίας αυτό, που είναι αναμφίβολα, μιά από τις πιο συγκινητικές προκλήσεις τις οποίες έζησα ποτέ, λόγω του ιστορικού και συναισθηματικού φορτίου που φέρνει μαζί του. Είναι μια προσπάθεια καταγραφής μαρτυριών που μιλούν ακόμη και σήμερα, μετά από 200 χρόνια, για ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης, το ξεκίνημά της στη Μολδοβλαχία. Προσπάθειά μου ήταν να διασώσω την ατμόσφαιρα και ό,τι σώζεται σήμερα και να συνδεθούν οι τοποθεσίες και οι εικόνες τους με τις πολύ ισχνές μνήμες εκείνης της εποχής.

Πέτρος Θ. Παντελίδης Η εθνική επέτειος της 1ης Απριλίου 1955 βρίσκει τον Ελληνισμό της Κύπρου σε μια τραγική κατάσταση. Το προαιώνιο όνειρο της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα έχει γίνει μια ανεκπλήρωτη ουτοπία. Τα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε μπορεί να έδειξαν ότι ο στόχος του αγώνα του 1955 – 59 ήταν ένα απραγματοποίητο όνειρο. Ο βρετανικός όφις που τύλιγε την Κύπρο και την κρατούσε ως αποικία ουδέποτε θα αποδεχόταν την απαίτηση του Ελληνισμού της Κύπρου για ένωσή του με την Ελλάδα. Και αν εξαναγκαζόταν να εγκαταλείψει την Κύπρο, δεν θα την παρέδιδε στον δικαιούχο της Ιστορίας. Με εφαρμογή του δόγματος «διαίρει και βασίλευε» είχε και έχει σκοπό να διχοτομήσει την Κύπρο, παραδίνοντας το βόρειο τμήμα στον Τούρκο εισβολέα, από τον οποίο αγόρασε την Κύπρο το 1878 και τον οποίο φρόντισε να χρήσει ενδιαφερόμενο μέρος στο Κυπριακό.

Γράφει ο Δρ. Σάββας Θ. Κόκκινος* Όταν το αίσθημα διεκδίκησης της ελευθερίας ενός καταπιεσμένου και αγανακτισμένου λαού ξεχειλίζει δικαιολογημένα, δεν μπορεί τόσο απλά να κατηγορείται από ένα «εάν» του παρόντος, για μια πολλαπλώς αμφισβητούμενη βρετανική αποικιακή βούληση, αγνώστου προοπτικής του τότε ιστορικού κυπριακού γίγνεσθαι. H ιστορία δε στηρίζεται σε υποθέσεις, αλλά σε γεγονότα.

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ στην Κύπρο αγωνίστηκε για αυτοδιάθεση – Ένωση από τη δεκαετία του ’30. Ιδιαίτερα, όμως, από τη δεκαετία του ’50, όταν ξεκίνησε και ο μεγάλος αγώνας, το έπος της ΕΟΚΑ. Αυτός ο αγώνας δεν δικαιώθηκε ποτέ. Η κατάληξη δεν ήταν η αναμενόμενη και ασφαλώς ούτε αποτελούσε στόχο και προσδοκία του λαού της Κύπρου μια ανεξαρτησία υπό κηδεμονία. Ο αγώνας εκείνος κατάληξε σε μια κολοβωμένη ανεξαρτησία, η οποία από την αρχή προμήνυε προβλήματα και περιπέτειες. Και αυτό δεν άργησε να φανεί, το βιώσαμε από την αρχή του νεοσυσταθέντος κράτους. Αυτό, όμως, δεν μειώνει τον αγώνα της ΕΟΚΑ, τον αγώνα του λαού μας. Ήταν ένας αγώνας ενός μικρού λαού, ο οποίος είχε αποφασίσει να αναμετρηθεί με μια πανίσχυρη, τότε, αυτοκρατορία, έχοντας όλα τα δεδομένα εναντίον του: Στρατιωτικά, πολιτικά, αριθμητικά, οικονομικά. Αυτά τα δεδομένα, όμως, δεν οδήγησαν τον λαό σε δεύτερες σκέψεις. Η αποφασιστικότητα και η αγωνιστικότητα ξεπέρασαν την «ψυχρή πραγματικότητα» των αριθμών.