ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

Μία ανάλυση για την ιστορία των τσάμηδων που νομίζουμε ότι καλό είναι να διαβάσουμε όλοι μας. Το παραμύθι των τσάμηδων θα μας απασχολήσει απ΄ ότι φαίνεται για πολύ και καλό είναι να ξέρουμε ποιοι πραγματικά ήταν. Το κείμενο-μελέτη του  Όθωνα Κ. Κυπριωτάκη * που ακολουθεί είναι αναλυτικό, κατατοπιστικό, διαφωτιστικό. Γεωγραφία «Τσαμουριά» (Cameria) είναι το ανεπίσημο όνομα μίας ευρύτερης περιοχής του γεωγραφικού διαμερίσματος της Ηπείρου. Έχει σχήμα αχιβάδας με δυτικό προσανατολισμό. Οριοθετείται ανατολικά από Βορρά προς Νότο από τους ορεινούς όγκους Μακρύκαμπου, Τσαμαντά (Μουργκάνας), Κασιδιάρη και Κουρέντων, τις προσβάσεις του όρους Τόμαρου (Ολύτσικα) και τα όρη του Σουλίου, της Παραμυθιάς και των Θεσπρωτικών (Ζάλογγο).

Φώτης Καρύδας Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία, αλλά και την επικείμενη συνάντηση του υπουργού άμυνας με τον Τούρκο ομόλογό του, πολλοί είναι εκείνοι που βλέπουν μία επαναπροσέγγιση των δύο λαών, καθώς και μια βελτίωση των διμερών σχέσεων. Επειδή όμως και στο παρελθόν ζήσαμε αρκετές τέτοιες προσεγγίσεις και φιλίες, οι οποίες όχι μόνο δεν ωφέλησαν τον ελληνισμό της Τουρκίας, αλλά αντίθετα επιταχύνθηκε ο ξεριζωμός του.

Ο  Κριμαϊκός Πόλεμος  (Οκτώβριος 1853-Φεβρουάριος 1856) υπήρξε ένοπλη σύγκρουση μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από την μία, και του Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας, Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και βασιλείου της Σαρδηνίας από την άλλη πλευρά. Η σύρραξη, στην οποία έλαβαν μέρος οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής, υπήρξε το αποτέλεσμα συμφερόντων για την εκμετάλλευση του χώρου της Μέσης Ανατολής, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρίσκονταν σε παρακμή. Ο μάχες έλαβαν μέρος κυρίως στην χερσόνησο της Κριμαίας, όμως πραγματοποιήθηκαν και μικρότερης έντασης εκστρατείες στην δυτική Τουρκία, την Βαλτική Θάλασσα, τον Ειρηνικό Ωκεανό και την Λευκή Θάλασσα. Έχει μείνει στην ιστορία ως πόλεμος σφαλμάτων εφοδιαστικής και στρατηγικής φύσης.

*Χάρτης των Βαλκανίων, 1878 Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης Ο Ελληνισμός της Ανατολικής Ρωμυλίας, είναι ένα κομμάτι του Ελληνισμού, που καθαγιάστηκε από τις σφαγές, τις δηώσεις, τους εκπατρισμούς και τις καταστροφές, αποτελώντας στόχο του αναδυόμενου κατά τον 19 ο  αιώνα, βουλγαρικού εθνικισμού.                 Ο «Αγών» ήταν μια μικρή εβδομαδιαία, αλλά πατριωτική και μαχητική εφημερίδα, που κυκλοφορούσε στην Αθήνα, στα τέλη του 19 ου  και στις αρχές του 20 ου  αιώνα. Διευθυντής ήταν ο δικηγόρος Ιωάννης Λαμπρίδης. Αυτοπροσδιορίζονταν ως δημοσιογραφικό όργανο Ηπειρωτών και Μακεδόνων. Τα περιεχόμενά της όμως ήταν ευρύτερα. Δηλαδή δημοσίευε πολιτικές μελέτες για την κατάσταση στην Ιλλυρική Χερσόνησο του Ελληνισμού, στατιστικές πληροφορίες για την κίνηση του πληθυσμού και την εκπαίδευση της Ηπείρου και της Μακεδονίας ιδιαίτερα  «και πάσης άλλης εν γένει ελληνικής χώρας, ποικ...

Το Μακεδονικό ζήτημα, εξακολουθεί να δεσπόζει στην επικαιρότητα. Σήμερα, αξίζει να αναφερθούν ορισμένοι, από τους χιλιάδες Μακεδονομάχους. Κάποιους γνωστούς, κάποιους λιγότερο γνωστούς και κάποιους σχετικά άγνωστους. Είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής για όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για μια ελεύθερη, ελληνική Μακεδονία. Μερικοί έχασαν τη ζωή τους, άλλοι τραυματίστηκαν. Και πολλοί από αυτούς που βγήκαν αλώβητοι από τις μάχες με τους Τούρκους και τους Βούλγαρους, πήραν μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, ακόμα και τη Μικρασιατική εκστρατεία. Χωρίς καμία ουσιαστική ανταμοιβή, πολεμώντας μόνο για τις αξίες, τα ιδανικά τους και την Ελλάδα …

Ο στρατηγός Maurice Sarrail, διοικητής της Στρατιάς της Ανατολής, επιβλέπει ανασκαφικές εργασίες των Γάλλων. ΓΑΚ- Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας Στο πλαίσιο της εκτέλεσης στρατιωτικών έργων υποδομής, όπως η ισοπέδωση εκτάσεων για την εγκατάσταση στρατοπέδων και δρόμων επικοινωνίας ή η κατασκευή πολυβολείων και χαρακωμάτων, αρκετές φορές αποκαλύπτονταν -και συχνά καταστρέφονταν- κατάλοιπα αρχαίων οικιστικών και ταφικών συνόλων.

Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία, αλλά και την επικείμενη συνάντηση του υπουργού άμυνας με τον Τούρκο ομόλογό του, πολλοί είναι εκείνοι που βλέπουν μία επαναπροσέγγιση των δύο λαών, καθώς και μια βελτίωση των διμερών σχέσεων. Επειδή όμως και στο παρελθόν ζήσαμε αρκετές τέτοιες προσεγγίσεις και φιλίες, οι οποίες όχι μόνο δεν ωφέλησαν τον ελληνισμό της Τουρκίας, αλλά αντίθετα επιταχύνθηκε ο ξεριζωμός του.

Ο Ελληνικός Στρατός του 1912, υποχρεωμένος να δράσει με το σύνολο σχεδόν των δυνάμεών του στο κύριο μέτωπο προς τη Μακεδονία, δεν μπορούσε παρά να διαθέσει στην Ήπειρο μικρό μόνο τμήμα του, δυνάμεως μεραρχίας περίπου.  Η αρχική αποστολή του Στρατού Ηπείρου ήταν κυρίως αμυντική.  Ωστόσο, αυτός εξόρμησε από την περιοχή της Άρτας και με συνεχείς επιθετικές ενέργειες υποχρέωσε τους Τούρκους να καταφύγουν στην οχυρωμένη τοποθεσία των Ιωαννίνων.  Διαδοχικές επιθέσεις, από 1-3 Δεκεμβρίου 1912 και 7-10 Ιανουαρίου 1913, για την άλωση του Οχυρού Μπιζάνι και την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, απέβησαν άκαρπες.<!--more-->

  Γιάννης Σπανός    Στην τετραετία της ΕΟΚΑ, η δοκιμασία του ανθρώπου ήταν διαρκής απειλή που σφυροκοπούσε την αξία του αγωνιστή. «Όσα αξίζουν σ’ αυτό τον κόσμο υφίστανται τη διεργασία της δοκιμασίας. Μιας αέναης δοκιμασίας, υπαγορευμένης από τη θεληση της Δημιουργίας,που βρίσκεται σε διαρκή ενέργεια για ν’ αποδεικνύει τη δύναμη των αξιών. Το χρυσάφι δοκιμάζεται στη Λυδία Λίθο. Τα διαμάντια στο αμόνι. Η εμμονή των λαών σε ανώτερες ιδέες, είναι μέτρο κρίσης της διάρκειάς τους στον ιστορικό χρόνο. Η προσήλωση του ανθρώπου σε υψηλούς σκοπούς κι η υπαρξιακή του δύναμη, δοκιμάζονται στις κακουχίες, στις αντιξοότητες, στα μαρτύρια.

Στο φως εντυπωσιακή τοιχογραφία του Ναρκίσσου στην αρχαία Πομπηία Μία εκπληκτική τοιχογραφία που απεικονίζει τον Νάρκισσο να θαυμάζει την αντανάκλασή του ήρθε στο φως στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Πομπηίας.  Την ανακοίνωση έκανε σήμερα η επικεφαλής της ομάδας των ανασκαφών Αλφονσίνα Ρούσο ενώ δόθηκαν στη δημοσιότητα και οι πρώτες φωτογραφίες από το σπάνιας ομορφιάς εύρημα. 

Το δάσος των Κενταύρων, κοντά στην Αρχαία Ολυμπία - Εκεί που έψαχνε ο Ηρακλής για τον Ερυμάνθιο Κάπρο - Ο μύθος του Φόλου που έδωσε το όνομά του στην περιοχή. Πετάμε σ’ έναν τόπο "μυθικό", μαγευτικό. Πετάμε πάνω από το μοναδικό επίπεδο δάσος της Ελλάδας, εκεί όπου ο Ηρακλής συναντήθηκε με τον φίλο του Κένταυρο Φόλο στην προσπάθειά του να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε στον Ευρυσθέα να πιάσει, ζωντανό μάλιστα, τον Ερυμάνθιο Κάπρο και να "σφραγίσει" νικηφόρα τον 4ο άθλο του.

Τα σεισμικά ρήγματα είναι πιθανό ότι έπαιξαν ρόλο-κλειδί στη διαμόρφωση του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων, υποστηρίζει ένας Βρετανός γεωεπιστήμονας. Όπως πιστεύει, οι πρόγονοί μας πιθανώς έχτιζαν ναούς, ιερά και άλλα κτήρια μεγάλης γι' αυτούς σημασίας σκοπίμως σε περιοχές που προηγουμένως είχαν πληγεί από σεισμούς.

του Στέργιου Τριανταφυλλίδου, Δημοδιδασκάλου Περιοδική Έκδοσις  Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Φλωρίνης  "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ" Τεύχος 9ο, Φλώρινα 1958 Ό Kαπετάν Σταύρος Δάφου Κωτσόπουλος Ό Kαπετάν Σταύρος Δάφου Κωτσόπουλος, ή Kαπετάν Σταύρος Μπανιτσιώτης όπως ελέγετο κατά τον Μακεδονικόν Άγωνα, είναι ένας από τους σκληρούς αγωνιστές του Μακεδονικού Άγωvoς. Προσενεγκών τας υπηρεσίας του εις  την Πατρίδα ολίγον πρό του 1905 και μέχρι του θανάτου του εις   όλους  τους εθνικούς αγωνας όπως εκτίθεται εις  την παρούσαν  ίστορίαν της έθνικης του δράσεως . Ό Καπεταν Σταύρος ήτο μετρίου αναστήματος, μελαχρινός με μάτια κάστανα και βλέμμα ζωηρόν και διαπεραστικόν, πλούσια μαύρα φρύδια και πυκνά κατάµαυρα μαλλιά, τα οποία  διετηρήθησαν μέχρι του θανάτου του, ολόλευκα βεβαίως κατά την γεροντικήν του ήλικίαν, με µύτην έλληνικης κατατομής, και εν γένει πρόσωπον με αρρενωπήν εμφάνισιν. Ευσταλής, εύθυτενης ως κυπάρισσος, με καλοδεμέν...

Ο 98χρονος στρατηγός Κωνσταντίνος Κόρκας, μιλά για τη Μάχη της Φλώρινας, όπου συμμετείχε ως αξιωματικός - Ακούστε τον με προσοχή

- Η φοβερή κατάρα της - Τι γράφουν για την Αργυρώ οι Ι. Λαμπρίδης, Κ. Κρυστάλλης και Ν. Πολίτης - Τα ιστορικά στοιχεία του θρύλου - Η Αργυρώ στην αλβανική παράδοση του  Μιχάλη Στούκα Ένας από τους πλέον διαδεδομένους θρύλους στο ακριτικό Πωγώνι της Ηπείρου αλλά και στα ελληνικά χωριά της Βορείου Ηπείρου είναι αυτός της Αργυρώς της Μονοβύζας. Πολύ γνωστός στους παλιούς, λιγότερο γνωστός στους νεότερους και δυστυχώς τελείως άγνωστος στα νέα παιδιά με καταγωγή από την περιοχή. Έχοντας ακούσει από παλαιότερους τον θρύλο αυτό, αναζητήσαμε περισσότερα στοιχεία. Είχαμε υπόψη μας ότι στην Αργυρώ αναφέρεται ο Ηπειρώτης λόγιος Ιωάννης Λαμπρίδης και ο Κώστας Κρυστάλλης σε ένα διήγημα του.

του Κων/νου Χολέβα, Πολιτικού Επιστήμονος Άγνοια η και διαστρέβλωση της Ιστορίας προδίδει η καινοφανής άποψη που ακούσθηκε ότι δηλαδή μεγάλοι ήρωες του 1821 και των μετέπειτα εθνικών αγώνων υπήρξαν Αλβανοί. Γίνεται σύγχυση με τους Αρβανίτες, τους αρβανιτόφωνους Έλληνες. Άλλο, όμως, Αλβανοί και άλλο Αρβανίτες. Υπάρχει μεγάλη διαφορά. Και εξηγούμεθα:

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος* mnovakopoulos.blogspot.gr Η Μικρά Ασία είναι χώρος με κολοσσιαίο βάρος για τον ιστορικό Ελληνισμό και κυριαρχεί στο φαντασιακό μας μέχρι σήμερα. Συνδεόμενη με τα πρώτα ξανοίγματα των Ελλήνων έξω από την μικρή και φτωχή πατρίδα, τον Τρωικό Πόλεμο και τον Α’ Αποικισμό, με την ηρωική εποποιία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την κληρονομιά των διαδόχων του, η ανάδειξη της χερσονήσου σε καρδιά και πυρήνα του έθνους έλαβε χώρα τον λεγόμενο Μεσαίωνα, την περίοδο της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Η ηγεσία του ΔΣΕ απέδιδε μεγάλη σημασία στην κατάληψη της Φλώρινας για πολλούς λόγους.  Διατηρούσε πάντα την ελπίδα ότι λόγω της άμεσης γειτνιάσεως της Φλώρινας με τα σύνορα, αν την κρατούσε, θα μπορούσε να εγκατάστησα εκεί την Κυβέρνηση των βουνών. Ιστορία πολύ παλιά, από το 1947, όταν προσπάθησε χειμωνιάτικα να καταλάβει τοΜέτσοβο και αμέσως μετά την Κόνιτσα. Φυσικά, κύριος αντικειμενικός σκοπός ήταν η στρατολογία ανδρών και η εξόντωση της φρουράς.

«Αν δεν έχομεν όπλα, θα έχωµεν τσεκούρια, δόντια και νύχια. Εγώ πάντως μοναχός µε τους Χειμαρραίους θα πολεμήσω και θα νικήσω!» Τα φλογερά λόγια του Σπυρομήλιου στη σύσκεψη των αρχηγών και ο ζωτικός ρόλος του στον ξεσηκωμό των απανταχού Ελλήνων. Η Αυτόνομη Βόρειος Ήπειρος - Πρώτη φάση του αγώνα Οι Βορειοηπειρώτες από καιρό διαισθάνονταν, μαθαίνοντας και τις διεθνείς εξελίξεις ότι οι «Μεγάλοι» της εποχής τους επιφύλασσαν δυσάρεστες εκπλήξεις. Η «Μητέρα Ελλάδα» ήταν φανερό, δεν μπορούσε να βοηθήσει. Αυτό, το οποίο έμενε ήταν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Να πολεμήσουν δηλαδή, ουσιαστικά εναντίον όλων. Άρχισαν λοιπόν να σχηματίζονται στρατιωτικά τμήματα, οι λεγόμενοι «Ιεροί Λόχοι» και να οργανώνονται οι υπηρεσίες επιμελητείας. Τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, αφού ούτε και το ελληνικό κράτος θα μπορούσε να προσφέρει επισήμως βοήθεια. Πολλοί ήταν εκείνοι, και όχι άδικα ίσως, οι οποίοι συνέστηναν υπομονή και αυτοσυγκράτηση, μήπως και έλθουν καλύτερες ημέρες. Μεταξύ αυτών και ο ...

Της  Φωτεινής Τομαή-Κωνσταντοπούλου  Ιστορικού, Προϊσταμένης της Υπηρεσίας Διπλωματικού & Ιστορικού Αρχείου του Υπουργείου των Εξωτερικών Με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη νίκη των Συμμάχων σε βάρος των δυνάμεων του άξονα, η μικρή Ελλάδα με τη μεγαλειώδη αντίσταση, που έκανε το πρόσωπο-σύμβολο της νίκης Winston Churchill ν’ αναφωνήσει τη μνημειώδη φράση «πολέμησαν ως ήρωες, πολέμησαν ως Έλληνες!», μετρούσε απώλειες παντός είδους: σε άμαχο πληθυσμό, σε νεκρούς στα μέτωπα, σε φυσικό πλούτο και εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας.Μόνη ελπίδα από τη μοιρασιά της λείας του πολέμου δεν φαινόταν άλλη -όπως και έγινε- από την εκπλήρωση του αιώνιου πόθου των Δωδεκανησίων για την Ένωση των νήσων τους με τη Μητέρα Ελλάδα.Η ιταλική ανακωχή του 1943, η παράδοση των νησιών από τους Γερμανούς στα συμμαχικά στρατεύματα στις 8 Μαΐου 1945, η απόφαση των νικητών του Πολέμου να αποδοθούν τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα, η αγγλική στρατιωτική κατοχή μέχρι την 31η Μαρτίου 1947 και η υπο...

Μιχάλης Στούκας Η έναρξη των διαπραγματεύσεων - Οι μαξιμαλιστικές τουρκικές απαιτήσεις - Η στάση των Συμμάχων - Η στρατιά του Έβρου - Πώς αποφεύχθηκε ο ελληνοτουρκικός πόλεμος στα τέλη Μαΐου 1923 - Η υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης Για τη Συνθήκη της Λωζάνης, έχουμε ακούσει και έχουμε διαβάσει πάρα πολλά, το τελευταίο κυρίως χρονικό διάστημα. Η ελληνική πλευρά δεν δέχεται καμία συζήτηση γι’ αυτή, ενώ η τουρκική κάνει λόγο για ανάγκη «επικαιροποίησης» ή «αναθεώρησής» της. Το σίγουρο είναι ότι στα 96 σχεδόν χρόνια που έχουν περάσει από την υπογραφή της, αποτελεί τον ακρογωνιαίο (διπλωματικό) λίθο στον οποίο στηρίζεται η χώρα μας. Η Συνθήκη της Λωζάνης όμως, δεν υπογράφτηκε μέσα σε λίγες ημέρες. Χρειάστηκαν πολύμηνες (από τον Νοέμβριο του 1922 ως τον Ιούλιο του 1923) σκληρές διαπραγματεύσεις, που μάλιστα διακόπτονταν για μερικές ημέρες λόγω σφοδρών διαφωνιών όσων συμμετείχαν σ’ αυτές, παρεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων αλλά και η απειλή, από ελληνικής πλευράς για επίθε...

Όχι άλλο μουντό φως, όχι άλλα ορφανά αγάλματα, λέει η Τζάνετ Σούσμαν πρόεδρος της Βρετανικής Επιτροπής για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα και ηθοποιός. Απάντηση στον διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου δίνει με άρθρο της στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» η ντέιμ Τζάνετ Σούσμαν (dame Janet Suzman), πρόεδρος της Βρετανικής Επιτροπής για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα και ηθοποιός.

Γράφει ο Χρήστος Τσοπόκης Η διαστροφή των Πρεσπών δεν μπορεί να γίνει πλήρως κατανοητή αν δεν συλλάβουμε ποια η σημασία της Μακεδονίας για τον ελληνικό πολιτισμό και την ιστορική μας συνείδηση. Ποια είναι η συμμετοχή της στο ελληνικό φαντασιακό και στο μετασχηματισμό του αρχαίου κόσμου. Οι ενδοθεσμικοί και εξωθεσμικοί μακεδονοφάγοι [1] το γνωρίζουν καλά και γι’ αυτό το λόγο κανιβαλίζουν την ιστορία.

Αίσθηση προκαλούν νέες καταγγελίες γύρω από την ανασκαφή στο μνημείο της Αμφίπολης. Της Δήμητρας Πανανού Στη μήνυση που κατέθεσε πριν από λίγες μέρες ο «Όμιλος Φίλων για την ανάδειξη της Αρχαίας Αμφίπολης- Αμφιπολίτες» γίνεται λόγος για «σκόπιμη και συστηματική αποσιώπηση», από πλευράς του υπουργείου Πολιτισμού και της ανασκαφικής ομάδας, των αρχαιολογικών ευρημάτων, μεταξύ αυτών ενός αγάλματος που βρισκόταν τοποθετημένο πάνω στο περίφημο ψηφιδωτό που απεικονίζει την αρπαγή της Περσεφόνης και για καθυστερήσεις τόσο στις αναλύσεις των σκελετών που εντόπισε η ανασκαφή, όσο και στην αποκατάστασή του ταφικού μνημείου.

Στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών υπάρχει ο μαρμάρινος αδριάντας του Ουίλλιαμ Γλάδστωνος , Άγγλου πολιτικού που θεωρήθηκε μέγας φιλέλληνας και έτυχε της ανάλογης αναγνώρισης και ευγνωμοσύνης από το ελληνικό έθνος. Δεν είναι μόνο ο αδριάντας αλλά και οι δεκάδες δρόμοι στην πρωτεύουσα και στις άλλες πόλεις  που έχουν πάρει το όνομά του.