ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

Ἀφιερωμένο σ΄ ἐκείνους πού τό ἔγραψαν μέ τό αἷμα τους καί τήν παληκαριά τους ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ - 27 Ἀπριλίου 1941 {...} Ἐκείνη τήν Κυριακή τοῦ Ἀπρίλη ἡ Πολιτεία ξύπνησε ὅπως ξυπνάει ὁ ἄρρωστος πού εἶχε ἐφιάλτες ὅλη τή νύχτα. Τά μάτια καῖνε μά δέν δακρύζουνε. Τό κορμί φλέγεται ἀναστατωμένο κι ἀνήμπορο καί δέν ἔχει ἀγγιγμό. Ἡ Ἀθήνα τή μέρα τούτη δέν ἔβγαλε οὔτε τήν ἔντρομη κραυγή μιᾶς σειρήνας. Δέχτηκε βουβή, μέ κομμένη τήν ἀνάσα, τό φοβερό, σιδερόφραχτο Δράκο. Στίς ὀχτώ τό πρωί οἱ πρῶτες σκονισμένες μοτοσικλέτες δέρνουνε τήν ἄσφαλτο στήν ὁδό Κηφησίας, στήν ὁδό Πατησίων, στήν Ἱερά ὁδό...

Δημήτρης Γ. Ιωάννου Ομολογώ ότι όταν διάβασα ολόκληρο ύμνο του Ρωμανού του Μελωδού, απογοητεύτηκα αρχικά. Θεώρησα περισσότερο το κοντάκιό του κήρυγμα, ομιλία, και λιγότερο πραγματική ποίηση. Ο λόγος είναι, όπως άρχισα να καταλαβαίνω βαθμιαία, ότι αυτό που λέμε «ποίηση» δεν ήταν το ίδιο στην αρχαία Ελλάδα, αργότερα στο Βυζάντιο, και κατόπιν σήμερα. Ιδού τι εννοώ: η επική ποίηση πχ της αρχαίας Ελλάδας υπήρχε για να απαγγέλλεται προφορικά, για να ακούγεται, και όχι να «διαβάζεται».

Χρήστου Νικολόπουλου θεολόγου Διπλωματικὲς ἐπιγαμίες μεταξὺ μελῶν τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορικῆς οἰκογένειας μὲ ἄλλους βασιλικούς, αὐτοκρατορικούς, κομητικοὺς καὶ δουκικοὺς οἴκους εἴχαμε ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ἔνδοξης αὐτῆς ἑλληνικῆς αὐτοκρατορίας καὶ αὐτὸ γιατὶ τὰ γαμικὰ αὐτὰ συναλλάγια ἀποτελοῦσαν σημαντικὸ παράγοντα τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τοῦ βυζαντινοῦ κράτους. Μελετώντας κανεὶς τὶς ἱστορικὲς πηγὲς γιὰ τὰ βασιλικὰ συνοικέσια καταλήγει ἐξ ἀρχῆς στὸ συμπέρασμα ὅτι οἱ μαρτυρίες εἶναι ἐλάχιστες, επιγραμματικὲς καὶ πάντα ἀναφέρονται μὲ τὴν εὐκαιρία ἐπισήμανσης ἄλλων πολιτικῶν γεγονότων, τῶν ὁποίων τὴν ἐξέλιξη διευκόλυναν οἱ διαπραγματεύσεις αὐτές. Οἱ πηγὲς ποτὲ δὲν ἀποκάλυπταν τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους οἱ ἀντιπρόσωποι τῶν δύο βασιλικῶν οἰκογεινειῶν προσπαθοῦσαν τὴν σύναψη ἑνὸς βασιλικοῦ συνοικεσίου, καθὼς καὶ τὶς αἰτίες ποὺ τελικὰ ὁδήγησαν κατὰ καιροὺς στὸ μὴ αἴσιο τέλος σχετικῶν διαπραγματεύσεων. Διαπιστώνει...

Του Παρμενίωνα Λιβανίδη Η παραχώρηση σε οποιαδήποτε μορφή του ονόματος της Μακεδονίας στην ονομασία των Σκοπίων δεν είναι τόσο απλό θέμα, όπως θέλουν κάποιοι να μας το παρουσιάζουν, αλλά είναι ένα τρομερό καίριο χτύπημα στην καρδιά του Ελληνισμού με τεράστιες επιπτώσεις, που κρύβονται επιμελώς. Στην πραγματικότητα με πλάγιο και πολύ ύπουλο τρόπο μας ζητούν με κάθε επισημότητα, με τη δική μας υπογραφή και σφραγίδα του ελληνικού κράτους, να αποδεχθούμε στην πράξη τη θεωρία του ανθέλληνα Αυστριακογερμανού Φαλμεράγιερ, κατά την οποία οι σημερινοί «λεγόμενοι Ελληνες» δεν έχουν καμιά σχέση με την αρχαία Ελλάδα και φυσικά με το Βυζάντιο, που ήταν μια «πολυπολιτισμική αυτοκρατορία και απαρτιζόταν από διάφορα έθνη».

Αεροφωτογραφία του  Κυκλοτερούς Οικοδομήματος πριν από τις εργασίες ανάδειξης. (Από τον οδηγό του έργου «Προστασία, Διαμόρφωση, Ανάδειξη και Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων της Σπάρτης». Αρχείο ΕΦ.Α.ΛΑΚ φωτ: Β. Γεωργιάδης Όταν η σύγχρονη πόλη της Σπάρτης ιδρύθηκε το 1834 με διάταγμα του βασιλιά Όθωνα, η ακρόπολη της αρχαίας περιώνυμης πόλης, με τις ήδη εντοπισμένες αρχαιότητες, αποτέλεσε το κέντρο νότια του οποίου χτίστηκε και αναπτύχθηκε η νέα Σπάρτη, κυριολεκτικά πάνω στα λείψανα της αρχαίας. 

Για να μην ξεχνάμε, σήμερα είναι η έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Θυμίζω ένα παλιό μου άρθρο. Χρόνια Πολλά. Καλή Ανάσταση αδελφοί!! Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν' φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσµου Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει, κανένας, γιατί σσέπει την πού τά 'ψη ὁ Θεός µου. Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν' νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσµος λείψει! Βασίλης Μιχαηλίδης Τούτοι οἱ στίχοι πού θά τούς ζήλευε- ἄς µοῦ συγχωρεθεῖ ἡ ὑπερβολή – κι ὁ Σολωµός, εἶναι ἀπό τό ἀριστούργηµα τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου (καί τῆς Ἑλλάδας ὅλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού ἔχει τίτλο « Ἡ 9η Ἰουλίου 1821 ἐν Λευκωσίᾳ ἤ τό τραούδιν τοῦ Κυπριανοῦ». Αὐτά τά ἀθάνατα καί ἀνδρεῖα λόγια βάζει ὁ ποιητής στό στόµα τοῦ ἐθνοµάρτυρος ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ, νά λέει στούς Τούρκους, λίγο πρίν τόν ἀπαγχονίσουν στήν Λευκωσία. Μαζί του ἀποκεφαλίζονται τρεῖς µητροπολίτες, ὁ Πάφου Χρύσανθος, ὁ Κιτίου Μελέτιος, ὁ Κυρηνείας Λαυρέντιος καί ἑκατοντάδες ἄλλοι κληρικοί, ἡγούµενοι µονῶν, προύχοντες τῆς νήσο...