ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

... ἀρχιτέκτων δὲ τοῦ ὀρύγματος τούτου ἐγένετο Μεγαρεὺς Εὐπαλῖνος Ναυστρόφου Το Υδραγωγείο του Ευπαλίνου στη Σάμο περνάει μέσα  από 1 χλμ. βράχου Σε πολλά μέρη, το δάπεδο ήταν λασπωμένο. Το νερό στάζει από την οροφή και κάτω από το σακάκι μου. Περπάτησα πάνω από μια τάφρο μεγαλύτερη των 9 μέτρων. Το κεφάλι μου χτύπησε τους βράχους αρκετές φορές. Αλλά όλα αυτά με ενοχλούσαν λίγο, καθώς η επίσκεψη στο πρόσφατα ανακαινισμένο (Απρίλιος 2017) Ευαπαλίνειο Υδραγωγείο στη Σάμο είναι πραγματικά ξεχωριστή και όλα τα παραπάνω αποτελούν μέρος παλιάς εμπειρίας.

Του Χαράλαμπου Νικολάου / Ταξίαρχου ε.α., τ. καθηγητή Στρατιωτικής Ιστορίας ΣΣΕ

Επί πολλά χρόνια τα παιδάκια σε ένα ορεινό χωριό των Σερρών, τα Κερδύλλια, στον Στρυμονικό Κόλπο, νόμιζαν ότι οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο φορούν μόνο μαύρα ρούχα. Αυτό έβλεπαν στο χωριό τους, μαυροφορεμένες τις αδερφές, τις μάνες, τις συγχωριανές, έτσι πίστευαν ότι γίνεται παντού. Και ξαφνιάζονταν όταν αργότερα αντίκριζαν πολύχρωμα φορέματα και μαντίλες.

Δήμητρα Ρετσινά-Φωτεινίδου Η ποίηση, η πεζογραφία και η εικαστική δημιουργία συνδέονται με τη ζωντάνια και την ψυχή ενός λαού. Οι καλλιτέχνες πρωταγωνιστούν ή συμμετέχουν στα γεγονότα που σημαδεύουν την ιστορική πορεία των εθνών. Όταν το έθνος συσπειρωθεί για να σώσει την τιμή του, να υπερασπιστεί τα χώματα της πατρίδας του, την οικογένεια, τη θρησκευτική πίστη, τη γλώσσα, τα ήθη και τις παραδόσεις του, τότε γίνεται μια ατσάλινη γροθιά που μπορεί να συντρίψει και τον πιο ακατανίκητο εχθρό.

Νεαρές δασκάλες πρίν απο την αποστολή τους στη Μακεδονία Ως ένα ελάχιστο μνημόσυνο τιμής ,συνεχίζουμε την αναφορά μας στις ηρωικές εκείνες δασκάλες με την θυσία της Λιλής Βλάχου( στο τέλος του άρθρου οι σύνδεσμοι για τις άλλες τρεις δασκάλες που βρίσκονται μαζί θαμμένες στο κοιμητήριο τῆς Εὐαγγελίστριας στὴν Θεσσαλονίκη). Για τη Λιλή βρήκαμε ελάχιστες αναφορές στο διαδίκτυο, αν και η προσφορά της στον Αγώνα υπήρξε εξαιρετικά σημαντική. Αντιγράφουμε από άρθρο της Αθηνάς Τζινίκου-Κακούλη, τ. Διευθύντριας του Μουσείου Μακεδονικού αγώνος:

Λογοτέχνες, συγγραφείς, ηθοποιοί, πολιτικοί, πολέμησαν γενναία δίπλα στα Ελληνόπουλα και τον ηρωϊσμό τους μετέδιδαν οι απεσταλμένοι δημοσιογράφοι Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη akontogiannidis@yahoo.gr Οι πρώτοι που πληροφορήθηκαν την κήρυξη του πολέμου, το ηρωϊκό εκείνο πρωϊνό της 28ης Οκτωβρίου 1940, μετά τον βασιλιά, τον στρατηγό Παπάγο και υπουργούς, ήταν μια εύθυμη συντροφιά καλλιτεχνών και δημοσιογράφων που το ξενυχτούσε σχεδόν κάθε βράδυ στο καφενείο «Κυβέλεια» στην αρχή της οδού Πανεπιστημίου της Αθήνας. Μέσα σ’ εκείνο το καφενείο, όπου επικρατούσε το κέφι, βρίσκονταν οι Βασίλης Λογοθετίδης, Αλέκος Σακελάριος, Χρήστος Γιαννακόπουλος, Ορέστης Μακρής, Κώστας Δούκας, Γιώργος Γαβριηλίδης, Κώστας Μανιατάκης, Αλέκος Λειβαδίτης κ.α.

Ν. Ι. Μέρτζος Την 26η Οκτωβρίου 1912, ανήμερα του Πολιούχου Αγίου Δημητρίου αργά τη νύχτα, ο Οθωμανός Χασάν Ταχσίν πασάς παραδίδει τη Θεσσαλονίκη στον νικηφόρο Ελληνικό Στρατό. Η πρωτεύουσα της Μακεδονίας είναι πάλι ελληνική μετά 482 ολόκληρα χρόνια υπό τον ζυγό των Οθωμανών κατακτητών της. Το Έθνος πανηγυρίζει. Την επομένη ημέρα 27 Οκτωβρίου εισέρχονται στην Συμβασιλεύουσα ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ και ο Αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος επί κεφαλής του νικητού Στρατού.

«ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ εις τον Θεόν τον Άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως εις τας διαταγάς του ανώτατου αρχηγού του Γερμανικού Στρατού Αδόλφου Χίτλερ.» Όρκος των ανδρών των Ταγμάτων Ασφαλείας ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΛΕΒΕΝΤΟΓΙAΝΝΗΣ Αθήνα, Στρατόπεδο Φρουράς του Άγνωστου Στρατιώτη, αρχηγείο Ταγμάτων Ασφαλείας, Αύγουστος 1944 «Μα είναι τρελοί; Θέλουν να ξαναμπούμε στο στόμα του λύκου; Και ποιος θα προστατεύσει εμάς, όταν φύγουν αυτοί;» Το χέρι του επικεφαλής της μεγαλύτερης προδοτικής οργάνωσης που εμφανίσθηκε στην Ελλάδα, δεν ήταν και πολύ σταθερό, καθώς έκλεινε το βαρύ μαύρο τηλέφωνο.

Συλλογή από το Φωτογραφικό Αρχείο της ΓΓΕΕ, που καλύπτει τον πόλεμο, την Κατοχή, την Αντίσταση και την Απελευθέρωση, μια μεγάλη ενότητα φωτογραφιών τις οποίες συνέλεξε η τότε "Ελληνική Υπηρεσία Ενημέρωσης", ενότητα που προσεγγίζει τις 5.000 φωτογραφίες, πολλές εκ των οποίων πρωτότυπες και ανέκδοτες.

από το ημερολόγιο του Άγγελου Τερζάκη: 18/11/1940 Φεύγουμε για το Μέτωπο. Κυριακή απόγευμα ώρα 4.40΄. Όλη η κακομοίρα η Ρωμιοσύνη μας χαιρέτησε στο πέρασμά μας. Νέοι, γέροι, γυναίκες, παιδιά. Μας στέλνουν φιλιά. Κάνανε το σταυρό τους κι ύστερα σηκώνανε στον ουρανό τα χέρια. Λυπάμαι τους συναδέλφους μου που δεν γνώρισαν τέτοιες στιγμές. Τα δάκρυα σούρχονται στα μάτια. Οι συνάδελφοι πρόσφεραν καραμέλες, τσιγάρα. 19/11/1940 Συναντήσαμε πρωί-πρωί ένα τραίνο με τραυματίες. Τα παιδιά γίνονται μελαγχολικά. Οι ελαφρά τραυματισμένοι είναι όρθιοι και μας χαιρετούνε γελώντας. Ρωτούν τι σύνταγμα είμαστε. Ένας τους φωνάζει: «Τους φάγαμε». Μας δίνουνε οι αξιωματικοί τη διαταγή να έχουμε τα όπλα μας γεμάτα (ίσως, μη φανεί αεροπλάνο). 20//11/1940 Όλα τα πράγματα γίνονται πολύτιμα: Ένα κομμάτι σπάγγου, ένα κομμάτι εφημερίδα, ένα σπίρτο. Καπνίζουμε το τσιγάρο ώσπου να κάψει το δάχτυλο.

Το πυρπολημένα αγγλικό κυβερνείο κατά την εξέγερση του 1931 Του Γιάννη Σπανού Στους ορυμαγδούς του ταραγμένου χρόνου των μεγάλων ωρών της ιστορίας δεν σκεπάστηκε στα ερείπια και στους τάφους του ηρωισμού, η επανάσταση του οργισμένου λαού μας που αξίωσε στους βωμούς των θυσιών και στις φυλακές την ελευθερία και τη δικαιοσύνη τον Οκτώβριο του 1931. Δεν ήταν η πρώτη εξέγερση στους αιώνες. Στη διάρκεια της 2ης χιλιετίας των ξενοκρατιών, σημειώθηκαν επαναστατικά κινήματα κατ’ επανάληψη.

ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ. Μιά μόλις μέρα μετά την δολοφονία του Παύλου Μελά, στις 14 Οκτωβρίου του 1904… και η ελληνική παράδοση καταγράφει με το παράκάτω δημώδες και γλαφυρό ποιήμα την θυσία της:

Σημαντικό μέρος του αρχαίου θεάτρου της αρχαίας Θουρίας, το οποίο είχε εντοπιστεί το περασμένο έτος, αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της ανασκαφικής έρευνας, η οποία διενεργήθηκε το 2017 στην Αρχαία Θουρία, υπό την αιγίδα της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας,  με τη διεύθυνση της ε.τ. Εφόρου Αρχ/των Δρος Ξένης Αραπογιάννη.​

Οι νεκροί Σπαρτιάτες είναι σχεδόν βέβαιο ότι αποτελούσαν την σωματοφυλακή του βασιλιά Παυσανία, επί κεφαλής της Σπαρτιατικής δύναμης στον Πειραιά. Ο τάφος των Λακεδαιμονίων στον αρχαίο Κεραμικό αποτελεί ένα από τα λίγα παραδείγματα πολυάνδριων που έχουμε από την αρχαιότητα των Ελλήνων και είναι ένας σπάνιος και από τους ελάχιστους γνωστούς τάφους Σπαρτιατών της κλασικής εποχής . Ποιοι ήταν οι Σπαρτιάτες οπλίτες και τι αποστολή είχαν... Οι Σπαρτιάτες που ετάφησαν στον Κεραμεικό σκοτώθηκαν το 403 π.Χ. στον Πειραιά, όπου, ως σύμμαχοι των Τριάκοντα Τυράννων, πολέμησαν τους Αθηναίους δημοκρατικούς (με αρχηγό τον Θρασύβουλο) που προσπαθούσαν να τους ανατρέψουν. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, Ελληνικά 2.4.33, οι Σπαρτιάτες που ήταν μαζί με τον βασιλιά τους, Παυσανία, εισήλθαν στο χώρο που είχαν στρατοπεδεύσει οι Αθηναίοι, οι οποίοι όμως δεν αιφνιδιάστηκαν και τους χτύπησαν. Οι Σπαρτιάτες είχαν αρκετές απώλειες σε αυτή τη σύγκρουση, και ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και δύο πολέμαρχοι, ο Χαί...

Πέντε γλυπτά θεών βρέθηκαν στο ιερό του Μηνός "Ασκινού" στην αρχαία πόλη της Πισιδίας Αντιοχείας στην Μ.Ασία. Οι ανασκαφές κοντά στην αρχαία ελληνική πόλη, ιδρυθείσα από τον Σέλευκο τον Νικάτορα πρίν το 280 π.Χ. , που βρίσκεται στη νότια επαρχία της περιφέρειας Isparta, αποκάλυψαν τα πέντε άθικτα γλυπτά σε έναν από τους προηγουμένως ανασκαμμένους αρχαιολογικούς χώρους.

Οι Σλαβόφωνοι Μακεδόνες (όπως άλλωστε υποδηλώνει και το όνομα) είναι Μακεδόνες (Έλληνες δηλαδή) που όμως ομιλούν ένα σλαβικό ιδίωμα. Στην Δυτική Μακεδονία υπάρχουν αρκετοί Έλληνες που μιλούν ακόμα και σήμερα στις καθημερινές συναναστροφές τους ένα σλαβικό ιδίωμα, το οποίο έμαθαν επί Τουρκοκρατίας λόγω της σλαβικής διεισδύσεως και της βίαιης επιβολής τους στους ως τότε Ελληνόφωνους κατοίκους της Δυτικής και Άνω Μακεδονίας. Το σλαβοβουλγαρικό αυτό ιδίωμα είναι το μόνο απομεινάρι της βουλγαρικής τρομοκρατίας που κορυφώθηκε τον 19ο αιώνα,ιδίως μετά την προκλητικά ευνοϊκή συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), που ίδρυε απαράδεκτα μία «Μεγάλη Βουλγαρία» σε βάρος της Μακεδονίας, της Θράκης και της Σερβίας.

Ἂς γυρίσουμε λίγο πίσω στὰ περασμένα χρόνια, νὰ δοῦμε κάποιες δασκάλες, ἀπὸ κεῖνες ποὺ σελάγιζαν ψηλά, στὰ «κρημνὰ τῆς ἀρετῆς». Στὸ κοιμητήριο τῆς Εὐαγγελίστριας στὴν Θεσσαλονίκη, καθὼς μπαίνεις δεξιά, ἄγνωστο στοὺς πολλούς, εἶναι θαμμένες τέσσερις δασκάλες, τέσσερις ἡρωίδες: Ἡ Λίλη Βλάχου, ἡ Αἰκατερίνη Χατζηγεωργίου, ἡ Βελίκα Τράικου(διαβάστε εδώ για τη θυσία της) καὶ ἡ Ἀγγελικὴ Φιλιππίδου. Καὶ οἱ τέσσερις εἶναι δασκάλες, νέα κορίτσια, ποὺ μαρτύρησαν γιὰ τὴν Μακεδονία τὴν περίοδο τοῦ Ἀγῶνος. Ἡ τελευταία ἡρωίδα, ἡ Ἀγγελικὴ Φιλιππίδου, ὑπηρετοῦσε–διακονοῦσε, τὸ 1906, στὴν Ἀγριανὴ Σερρῶν. Ας δούμε περισσότερα για αυτή την άξια Ελληνίδα δασκάλα.

Συντήρηση κεραμικής υδρίας από το Μόδι Η υδρία σώζεται σχεδόν ακέραιη, λείπει τμήμα του σώματος και θραύσμα από τον ώμο της. Έχει σφαιρικό σώμα με ψηλό λαιμό με δύο οριζόντιες κυλινδρικές λαβές στο σώμα και μία κατακόρυφη λαβή από το χείλος στον ώμο. Φέρει γραπτό διάκοσμο από τρεις παράλληλες ταινίες στο ύψος των ώμων και δύο παράλληλες ταινίες στο σώμα του αγγείου. Στη γένεση των λαβών υπάρχει οπή.

Η Μούσα Κλειώ   ανεβαίνει στους Δελφούς για να λύσει τις απορίες της στην καλύτερη μηχανή αναζήτησης Οι Δελφοί είναι παράθυρο στο μυαλό και την ψυχή των αρχαίων Ελλήνων. Για 1000 χρόνια η Πυθία αποκάλυπτε τη θεϊκή θέληση στους θνητούς που αναζητούσαν απεγνωσμένα απαντήσεις στα καίρια ερωτήματα της ζωής. Επικερδής επιχείρηση, κορυφαίος τουριστικός προορισμός και φύλακας όλης της γνώσης, οι Δελφοί ήταν η υπέρτατη μηχανή αναζήτησης. Ήδη στην αρχαιότητα οι Δελφοί ήταν ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός, γεμάτος με έργα τέχνης και σπουδαία αρχιτεκτονήματα, σε μία ειδυλλιακή τοποθεσία και με το πρόσθετο μυστήριο που έδινε στο ιερό η παρουσία της Πυθίας.

Παναγιώτης Ήφαιστος Με συντομία και συνδυαστικά, θα εστιάσω την προσοχή σε τρία ζητήματα. ΠΡΩΤΟΝ , στο γεγονός ότι επειδή το σύγχρονο διεθνές σύστημα αποτελείται από δύο εκατοντάδες κράτη άνισης ισχύος, άνισου μεγέθους και άνισης ανάπτυξης θέτει ζωτικά επί τάπητος το ζήτημα των μεταξύ ισόρροπων ή ανισόρροπων σχέσεων κάθε είδους. ΔΕΥΤΕΡΟΝ , το γεγονός ότι η τύχη της Ελλάδας προσδιορίστηκε σε μια εποχή μια μόλις δεκαετία μετά το Κογκρέσο της Βιέννης του 1815 όταν οι ηγεμονικές δυνάμεις αποφάσισαν μια ηγεμονική τάξη πραγμάτων εντός της οποίας θα καταστέλλονται α) οι επαναστάσεις και β) οι δημοκρατικές αξιώσεις [2] .

Το 1570, μία σειρά στρατιωτικών επιτυχιών, κατέστησε τους Οθωμανούς κυρίαρχους στη λεκάνη της Μεσογείου. Ο κίνδυνος, πλέον, για την Ευρώπη γινόταν όλο και πιο ορατός. Οι Οθωμανοί δεν αποτελούσαν μόνον θρησκευτική, αλλά και εδαφική και εμπορική απειλή. Τα περισσότερα από τα κράτη της Δυτικής Ευρώπης ήταν μεγάλες εμπορικές δυνάμεις. Ως εκ τούτου, μία επέκταση των Οθωμανών στα δικά τους όρια, θα περιόριζε -αν δεν εξαφάνιζε κιόλας- το δικό τους εμπόριο. Επιπλέον, οι τουρκικές θηριωδίες εξαγρίωσαν όχι μόνον τους ηγέτες, αλλά και τους λαούς της Ευρώπης.

Και παρότι οι διοργανωτές δηλώνουν ότι θέλουν να καταδείξουν την ομορφιά και τη δύναμη της ύστερης φαραωνικής κουλτούρας και τον κοσμοπολιτισμό της αρχαίας αιγυπτιακής κοινωνίας, η πραγματικότητα λέει πως οι συγκεκριμένες πόλεις είχαν σαφώς ελληνικό αποτύπωμα. Εντυπωσιακή έκθεση με ξεχωριστά ευρήματα από μια εποχή που η Αίγυπτος έσφυζε από ελληνικές αρχαίες πόλεις, φέρνει στο φως μια έκθεση στο Βρετανικό Μουσείο, στο Λονδίνο. Για τα 1500 χρόνια, η αρχαία αιγυπτιακή πόλη Θώνις-Ηρακλείου αποτελούσε μια από τις σημαντικότερες λιμενικές πόλεις της Αιγύπτου και εμπορικά κέντρα.

Νέα σημαντικά ευρήματα στην υποβρύχια ανασκαφή του Ναυαγίου των Αντικυθήρων Η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων διεξήγαγε και φέτος, για τρίτη συνεχή χρονιά, υποβρύχια ανασκαφή στο χώρο  του Ναυαγίου των Αντικυθήρων. Η έρευνα κράτησε από τις 4 μέχρι την 20 Σεπτεμβρίου, κάτω από ιδιαίτερα ευνοϊκές καιρικές συνθήκες . Ευρήματα από την ανασκαφική έρευνα στο Ναυάγιο των Αντικυθήρων Κατά τη διάρκεια της έρευνας συνεχίστηκε η ανασκαφή στον θαλάσσιο χώρο, από τον οποίο προέρχονται τα σκελετικά κατάλοιπα της περσινής αποστολής, καθώς και εξαρτήματα από το ίδιο το πλοίο, όπως: τμήματα μολύβδινων σωλήνων (σεντίνες), αντίβαρα και συσσωματώματα από σιδηρά αντικείμενα. Παράλληλα, κατά τη φετινή περίοδο ανελκύστηκε πλήθος θραυσμάτων αμφορέων και άλλων αγγείων.     ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ- ΒΙΝΤΕΟ     Επίσης ανελκύστηκαν σημαντικά ευρήματα που περιγράφονται ως ακολούθως:

Αρχαία παιχνίδια ηλικίας 2100 χρόνων από την Ελληνιστική Περίοδο ανακαλύφθηκαν στους τάφους που ανήκουν σε παιδιά στην αρχαία Ελληνική πόλη του Πάριου Οι ερευνητές έχουν ανακαλύψει παιχνίδια και άλλα αντικείμενα κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην αρχαία περιοχή, τα παιχνίδια παρουσιάστηκαν ως "δώρα για τα νεκρά" παιδιά και παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για την κοινωνικοπολιτισμική δομή της περιόδου.

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017 Στo πλαίσιο του εορτασμού για τις " Αλησμόνητες Πατρίδες " που έχει καθιερώσει το Υπουργείο Παιδείας για το μήνα Σεπτέμβριο, παρουσιάσαμε φέτος το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου. Στη Χειμάρρα και σε άλλες περιοχές, που είναι ακόμα γεμάτες από ελληνικό πληθυσμό, οι διώξεις έχουν δυστυχώς κλιμακωθεί. Στη συγκεκριμένη λοιπόν χρονική συγκυρία θεωρήσαμε επιβεβλημένο να απασχοληθούμε με ένα τέτοιο θέμα και γι'αυτό προσκαλέσαμε τον Βορειοηπειρώτη κ. Κώστα Κυριακού, νομικό και πρώην πολιτικό κρατούμενο, ο οποίος μίλησε για την κατάσταση της Βορείου Ηπείρου τότε και σήμερα και αναφέρθηκε σε προσωπικές εμπειρίες από το διάστημα κατά το οποίο υπήρξε κρατούμενος στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Αλβανίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για καπεταν κωττασ“Αφού μελέτησα την κατάσταση, πήγα στο προξενείο του Μοναστηριού να συνεννοηθώ με τον Πεζά, τον πρόξενο. Του εξέθεσα τα πράγματα, του είπα ότι η προπαγάνδα η Βουλγαρική κερδίζει έδαφος, ότι κάθε μέρα γίνονται φόνοι κι εκβιασμοί. Οι Βούλγαροι κομιτατζήδες έλεγαν στους δικούς μας; «Δε θα πάτε στη Μητρόπολι». Κι αν πήγαιναν, τους σκότωναν.

Γράφει ο Βασίλης Κυρατζόπουλος Το 2002, όταν ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών (που εδρεύει στην Καλλιθέα Αττικής) σε συνεργασία με την HEC (Hellenic Electronic Center) “έτρεχαν” παγκοσμίως το ηλεκτρονικό αίτημα (petition) “Επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης”, με σκοπό τη συνέχιση των δημοσιεύσεων που θα προέβαλαν τα πάθη των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης, μεταξύ των οργανωτών τέθηκε το ερώτημα: “Πώς μπορούν να χαρακτηριστούν τα γεγονότα της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955, ούτως ώστε να είναι κατανοητά από όλους τους παράγοντες των 190 και πλέον κρατών μελών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών”(ΟΗΕ);