ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΙΩΝ Ο Γλαύκος και ο Διομήδης ανταλλάσσουν τον οπλισμό τους. Ο Ποιητής καλύπτει το χρόνο της πορείας του Έκτορα προς την πόλη με το επεισόδιο Γλαύκου – Διομήδη, που δρα συμπληρωματικά για να προβληθεί εκείνος και η ιπποτική συμπεριφορά του. Η συνάντηση αυτή, «αληθινή όαση μέσα στη σκληράδα του ανθρώπινου πόνου, ένα ξανατόνωμα της πίστης στην αξία της περιποίησης του ξένου», λειτουργικά εξασφαλίζει ηρεμία, που τη χρειάζεται ο ακροατής για να παρακολουθήσει χωρίς αγωνία τα γεγονότα μέσα στην πόλη. Ο Διομήδης, έκπληκτος που στάθηκε αντίπαλος να τον αντιμετωπίσει, υποπτεύεται ότι έχει θεό απέναντί του και ζητάει να εξακριβώσει την ταυτότητα του αντιπάλου του. Ο Γλαύκος εξιστορεί πλατιά τη γενεαλογία του και ο Διομήδης αναγνωρίζει στο πρόσωπό του φίλο πατρικό. Ακολουθεί ενθουσιώδης απόφαση για ανανέωση της πατροπαράδοτης φιλίας, σφίξιμο χεριών και ανταλλαγή των όπλων. Ο ποιητής μάλιστα τονίζει τη συγκινησιακή έξαρση της στιγμής και δικαιολογεί μ...

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΙΩΝ Ο Γλαύκος και ο Διομήδης ανταλλάσσουν τον οπλισμό τους. Ο Ποιητής καλύπτει το χρόνο της πορείας του Έκτορα προς την πόλη με το επεισόδιο Γλαύκου – Διομήδη, που δρα συμπληρωματικά για να προβληθεί εκείνος και η ιπποτική συμπεριφορά του. Η συνάντηση αυτή, «αληθινή όαση μέσα στη σκληράδα του ανθρώπινου πόνου, ένα ξανατόνωμα της πίστης στην αξία της περιποίησης του ξένου», λειτουργικά εξασφαλίζει ηρεμία, που τη χρειάζεται ο ακροατής για να παρακολουθήσει χωρίς αγωνία τα γεγονότα μέσα στην πόλη. Ο Διομήδης, έκπληκτος που στάθηκε αντίπαλος να τον αντιμετωπίσει, υποπτεύεται ότι έχει θεό απέναντί του και ζητάει να εξακριβώσει την ταυτότητα του αντιπάλου του. Ο Γλαύκος εξιστορεί πλατιά τη γενεαλογία του και ο Διομήδης αναγνωρίζει στο πρόσωπό του φίλο πατρικό. Ακολουθεί ενθουσιώδης απόφαση για ανανέωση της πατροπαράδοτης φιλίας, σφίξιμο χεριών και ανταλλαγή των όπλων. Ο ποιητής μάλιστα τονίζει τη συγκινησιακή έξαρση της στιγμής και δικαιολογεί μ...

Στους αρχαίους Έλληνες δεν άρεσαν τα μαλλιαρά σαν πρόβατα αιδοία. Λάτρεις της απολλώνιας ομορφιάς, τα ήθελαν μαδημένα, ξυρισμένα, στιλπνά, καθαρά και αστραφτερά. Τα «μαλλιαρά» ήταν ένδειξη δουλοπρέπειας, μας πληροφορεί εξαντλημένη μελέτη από το 1963 του δόκτορος Βαλέριου Ι. Μαρσέλλου με τίτλο: Η σεξουαλική ζωή των αρχαίων λαών (εκδ. Μαρή). Η αρχαία ονομασία της πρακτικής; «Παρατιλμός αιδοίου»... Εκείνο που άρεσε στους αρχαίους Έλληνες, ήταν να βλέπουν και ν' απολαμβάνουν τα ξυρισμένα ή μαδημένα αιδοία των γυναικών, καθαρά και λάμποντα, όπως το συνηθίζουν οι σύγχρονες ανατολίτισσες και μερικές της Αφρικής, γιατί οι Έλληνες θεωρούσαν πως ήταν δουλόπρεπο να έχουν οι γυναίκες τον χ ο ί ρ ο ν (το αιδοίον) σαν μαλλιαρό πρόβατο, όπως το είχαν υποχρεωτικά οι δούλες, το συμπεραίνομε δε αυτό από τους ακόλουθους στίχους του αθάνατου Αριστοφάνη που αναφέρει στους «Βατράχους», ότι οι ορχηστρίδες παρουσιάζοντο άμα χόρευαν «ηβυλλιώσαι γ' άρτι παρατετιλμέναι». «Στο άνθος της ηλικίας ...

από την Λέσχη των Κνιδίων στους Δελφούς Ο Πολύγνωτος ήταν Έλληνας ζωγράφος στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα, γιος του Ἀγλαοφῶντα . Ήταν από την Θάσο , αλλά έγινε πολίτης της Αθήνας .Ζωγράφισε την εποχή του Κίμωνα μια παράσταση από την κατάληψη του Ίλιου στους τοίχους στοάς, και ένα άλλο από το γάμο των θυγατέρων του Λεύκιππου. Στην αίθουσα στην είσοδο της Ακρόπολης μερικά άλλα έργα του διασώθηκαν. Το πιο σημαντικό, όμως, από τα έργα του ήταν τοιχογραφίες του σε ένα κτίριο ανεγέρθηκε στους Δελφούς από τους ανθρώπους της Κνίδου. Τα θέματα αυτά ήταν, η επίσκεψη στον Άδη από τον Οδυσσέα και η αναχώρηση των Ελλήνων από την Τροία. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

από την Λέσχη των Κνιδίων στους Δελφούς Ο Πολύγνωτος ήταν Έλληνας ζωγράφος στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα, γιος του Ἀγλαοφῶντα . Ήταν από την Θάσο , αλλά έγινε πολίτης της Αθήνας .Ζωγράφισε την εποχή του Κίμωνα μια παράσταση από την κατάληψη του Ίλιου στους τοίχους στοάς, και ένα άλλο από το γάμο των θυγατέρων του Λεύκιππου. Στην αίθουσα στην είσοδο της Ακρόπολης μερικά άλλα έργα του διασώθηκαν. Το πιο σημαντικό, όμως, από τα έργα του ήταν τοιχογραφίες του σε ένα κτίριο ανεγέρθηκε στους Δελφούς από τους ανθρώπους της Κνίδου. Τα θέματα αυτά ήταν, η επίσκεψη στον Άδη από τον Οδυσσέα και η αναχώρηση των Ελλήνων από την Τροία. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Η Ικεσία ήταν θεσμός στην Αρχαία Ελλάδα και οι ικέτες προστατεύονταν από έναν άγραφο νόμο. Προστάτης των ικετών θεωρούνταν ο Ικέσιος Δίας.  Ο ικέτης είχε διαπράξει συνήθως έγκλημα ή σοβαρό αδίκημα, είχε παραβιάσει πολιτικό ή ηθικό νόμο. Για ασυλία προσέτρεχε στον βωμό ενός ναού ή στην εστία της οικίας ενός ισχυρού άνδρα. Στο χέρι του κρατούσε σύμβολο της δυστυχής του θέσης, ένα κλαδί ελιάς περιτυλιγμένο με άσπρο μαλλί προβάτου, την Ικετηρία. Ο ικέτης τοποθετούσε την ικετηρία πάνω στον βωμό του ναού και παρέμενε εκεί όσο εκκρεμούσε η αίτηση  για ικεσία. Όταν ο άρχων της πόλης αποδεχόταν την αίτηση, ο ικέτης έπαιρνε από το βωμό το κλαδί ελιάς και έφευγε περιμένοντας συνήθως να εκδικαστεί η υπόθεσή του από κάποιο δικαστήριο. Στην περίπτωση που προσέτρεχε για προστασία σε κάποια οικία, τοποθετούσε την ικετηρία στην εστία της οικίας και καθόταν εκεί μέχρι ο οικοδεσπότης να δεχτεί να του δώσει προστασία. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Η Ικεσία ήταν θεσμός στην Αρχαία Ελλάδα και οι ικέτες προστατεύονταν από έναν άγραφο νόμο. Προστάτης των ικετών θεωρούνταν ο Ικέσιος Δίας.  Ο ικέτης είχε διαπράξει συνήθως έγκλημα ή σοβαρό αδίκημα, είχε παραβιάσει πολιτικό ή ηθικό νόμο. Για ασυλία προσέτρεχε στον βωμό ενός ναού ή στην εστία της οικίας ενός ισχυρού άνδρα. Στο χέρι του κρατούσε σύμβολο της δυστυχής του θέσης, ένα κλαδί ελιάς περιτυλιγμένο με άσπρο μαλλί προβάτου, την Ικετηρία. Ο ικέτης τοποθετούσε την ικετηρία πάνω στον βωμό του ναού και παρέμενε εκεί όσο εκκρεμούσε η αίτηση  για ικεσία. Όταν ο άρχων της πόλης αποδεχόταν την αίτηση, ο ικέτης έπαιρνε από το βωμό το κλαδί ελιάς και έφευγε περιμένοντας συνήθως να εκδικαστεί η υπόθεσή του από κάποιο δικαστήριο. Στην περίπτωση που προσέτρεχε για προστασία σε κάποια οικία, τοποθετούσε την ικετηρία στην εστία της οικίας και καθόταν εκεί μέχρι ο οικοδεσπότης να δεχτεί να του δώσει προστασία. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

με την Ἰλίου πέρσις κατά Στησίχορον Μαρμάρινη πλάκα - της εποχής του Αυγούστου, 63 π.Χ.-14 μ.Χ.  - βρέθηκε το 1683 στο Fratocchie Osteria delle Bovillae, φυλάσσεται σήμερα στο μουσείο του Καπιτωλίου στην Ρώμη. Είναι γραμμένος στην ελληνική γλώσσα ,δηλαδή οι κάτοικοι στην κεντρική  Ιταλική την εποχή αυτή  μιλούσαν ελληνικά. Σκηνές από τα ομηρικά έπη και άλλα επικά ποιήματα είναι σε έργα ζωγραφικής σε ελληνικά αγγεία από τον έβδομο αιώνα τουλάχιστον και δεν υπάρχει καμία έλλειψη των λογοτεχνικών στοιχείων για να αποδεδειχθεί ότι τα θέματα αυτά ήταν επίσης κοινά και για την τέχνη δε περισσότερο . Ωστόσο, δεν ήταν μόνον μέχρι την Ελληνιστική περίοδο όπου συναντάμε σύνολα στην τέχνη να εμφανίζονται συνήθως με τις επικές σκηνές σε όλη την ιστορία και την ποίηση. Μέχρι τότε, ο καλλιτέχνης φρόντισε λίγο για τη λογοτεχνική πηγή του ή την σειρά των επεισοδίων. Κατά την Ελληνιστική περίοδο όμως ,το αντίθετο, έγινε μια προσεκτική τήρηση της  χρ...

με την Ἰλίου πέρσις κατά Στησίχορον   Μαρμάρινη πλάκα - της εποχής του Αυγούστου, 63 π.Χ.-14 μ.Χ.  - βρέθηκε το 1683 στο Fratocchie Osteria delle Bovillae, φυλάσσεται σήμερα στο μουσείο του Καπιτωλίου στην Ρώμη. Είναι γραμμένος στην ελληνική γλώσσα ,δηλαδή οι κάτοικοι στην κεντρική  Ιταλική την εποχή αυτή  μιλούσαν ελληνικά. Σκηνές από τα ομηρικά έπη και άλλα επικά ποιήματα είναι σε έργα ζωγραφικής σε ελληνικά αγγεία από τον έβδομο αιώνα τουλάχιστον και δεν υπάρχει καμία έλλειψη των λογοτεχνικών στοιχείων για να αποδεδειχθεί ότι τα θέματα αυτά ήταν επίσης κοινά και για την τέχνη δε περισσότερο . Ωστόσο, δεν ήταν μόνον μέχρι την Ελληνιστική περίοδο όπου συναντάμε σύνολα στην τέχνη να εμφανίζονται συνήθως με τις επικές σκηνές σε όλη την ιστορία και την ποίηση. Μέχρι τότε, ο καλλιτέχνης φρόντισε λίγο για τη λογοτεχνική πηγή του ή την σειρά των επεισοδίων. Κατά την Ελληνιστική περίοδο όμως ,το αντίθετο, έγινε μια προσεκτική τήρηση τη...

Στην ελληνική μυθολογία ο Αμφιτρύωνας (Αμφιτρύων) ήταν γιος του Αλκαίου, βασιλιά της Τίρυνθας, και της Αστυδάμειας (ή Λυσιμάχης ή Λαονόμης). Επομένως ο Αμφιτρύωνας ήταν εγγονός του ήρωα Περσέα. Από τον πατέρα του κληρονόμησε τον θρόνο της Τίρυνθας και από τον πεθερό του Ηλεκτρύωνα τον θρόνο των Μυκηνών. Κυνηγώντας κάποτε ο Αμφιτρύωνας με ένα χοντρό ρόπαλο κάποιο βόδι, σκότωσε κατά λάθος τον Ηλεκτρύωνα, οπότε ο θείος του Σθένελος βρήκε αφορμή να τον διώξει και να σφετερισθεί ο ίδιος τους δύο θρόνους, της Τίρυνθας και των Μυκηνών. Ο Αμφιτρύωνας τότε κατέφυγε στη Θήβα μαζί με τη σύζυγό του Αλκμήνη και τον ετεροθαλή αδελφό της Λικύμνιο. Ο βασιλιάς των Θηβών Κρέοντας τους υποδέχθηκε καλά, καθάρισε από το μίασμα του φόνου, με ειδική τελετή, τον Αμφιτρύωνα και έκανε γαμβρό του τον Λικύμνιο. Αλλά και ο Αμφιτρύωνας εξυπηρέτησε τον Κρέοντα λυτρώνοντας τη Θήβα από την τρομερή αλεπού Τευμασία με τον ακατανίκητο σκύλο του. Οι παραπάνω θα ζούσαν ήρεμα όλη την υπόλοιπη ζωή τους στ...

  Ένα από τα έργα του Ομήρου, εκτός από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, πιθανόν να είναι και η βατραχομυομαχία. Το έργο μοιάζει παρωδία της Ιλιάδας και κάποιοι πιστεύουν πως αποκλείεται να το έγραψε ο ίδιος και να διακωμώδησε έτσι τον εαυτό του. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια καλή ιστορία με αντιπολεμικά μηνύματα. Είναι ποίημα 303 στροφών και έχει μια παραμυθένια υφή.  Η  Βατραχομυομαχία , λοιπόν έργο άγνωστου ποιητή πιθανόν του 6ου/5ου αι. π.Χ., περιγράφει τον πόλεμο μεταξύ των βατράχων και των μυών (= ποντικών). Οι «εχθροπραξίες» άρχισαν όταν ο βασιλιάς των βατράχων Φουσκομάγουλος (Φυσίγναθος) έγινε, χωρίς να το θέλει, αιτία να πνιγεί στη λίμνη ο βασιλιάς των ποντικών Ψιχουλαρπάχτης (Ψιχάρπαξ). Στους στίχους που ακολουθούν περιγράφεται μέρος της φονικής μάχης μεταξύ των δύο αντιπάλων: Ονόματα βατράχων Ονόματα ποντικών Φουσκομάγουλος Αντρογλύφτης Βροντόλαλος Τρυποφράχτης Λασπίδης Χυτροβούτας Παντζαράς Ψωμοψ...

Αμαλία Κ. Ηλιάδη , φιλόλογος-ιστορικός, Δ/ντρια 3ου Γυμνασίου Τρικάλων Η Ε. Α. Π (Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων)  δεν  θα  εφαρμόσει  ποτέ  ένα  συγκροτημένο  και  συνειδητό  σχέδιο  υποστήριξης  της  ελληνικής  αγροτικής  παραγωγής  ή  βιομηχανίας  με  το  χαρακτήρα  της  «κλειστής  οικονομίας».   Συγκεκριμένα, η  κοινωνική  κατοικία, που  αποτελεί  το  σημαντικότερο  προϊόν  αυτής  της  πολιτικής, θα  ταυτιστεί  αποκλειστικά  με  την  προσφυγική  κατοικία  και  δεν  θα  επεκταθεί  σε  κοινωνικά  στρώματα  πέραν  των  προσφύγων.  Οι  εσωτερικοί  μετανάστες  θα  επιλύσουν  το  πρόβλημά  τους  με  αυτοστέγαση.  Με  λίγα  λόγια, το  άλμα  παρεμβατικότητας  και...

Αμαλία Κ. Ηλιάδη , φιλόλογος-ιστορικός, Δ/ντρια 3ου Γυμνασίου Τρικάλων Η Ε. Α. Π (Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων)  δεν  θα  εφαρμόσει  ποτέ  ένα  συγκροτημένο  και  συνειδητό  σχέδιο  υποστήριξης  της  ελληνικής  αγροτικής  παραγωγής  ή  βιομηχανίας  με  το  χαρακτήρα  της  «κλειστής  οικονομίας».   Συγκεκριμένα, η  κοινωνική  κατοικία, που  αποτελεί  το  σημαντικότερο  προϊόν  αυτής  της  πολιτικής, θα  ταυτιστεί  αποκλειστικά  με  την  προσφυγική  κατοικία  και  δεν  θα  επεκταθεί  σε  κοινωνικά  στρώματα  πέραν  των  προσφύγων.  Οι  εσωτερικοί  μετανάστες  θα  επιλύσουν  το  πρόβλημά  τους  με  αυτοστέγαση.  Με  λίγα  λόγια, το  άλμα  παρεμβατικότητας  και...

Ένας κακόφημος και δεκαοκτώ εύφημοι Θεσσαλοί στεφανίτες Οι αδελφοί Αγίας και Τηλέμαχος, δυο βαρείς αθλητές Τα δυο διάσημα αδέλφια απο τη Φάρσαλο νίκησαν στα ίδια Ολύμπια, ο πρώτος στο παγκράτιο κι ο δεύτερος στην πάλη ανδρών, όπως γνωρίζουμε απο επιγραφές που βρέθηκαν στις αρχές του 20ου αι. Ήταν εγγόνια του Δάοκου Α’, Θεσσαλού τάγου επι 20 χρόνια στα τέλη του 5ου αιώνα πΧΕ. Ο Αγίας ήταν περιοδονίκης, γιατί νίκησε ανα πέντε φορές στα Νέμεα, Πύθια και Ίσθμια. Άγαλμα του βρέθηκε στα Φάρσαλα, σμιλεμένο απο τον Σικυώνιο γλύπτη Λύσιππο κι έφερε την εξής επιγραφή ΙG ΙΧ 2, 249 στη βάση του: ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Ένας κακόφημος και δεκαοκτώ εύφημοι Θεσσαλοί στεφανίτες Οι αδελφοί Αγίας και Τηλέμαχος, δυο βαρείς αθλητές Τα δυο διάσημα αδέλφια απο τη Φάρσαλο νίκησαν στα ίδια Ολύμπια, ο πρώτος στο παγκράτιο κι ο δεύτερος στην πάλη ανδρών, όπως γνωρίζουμε απο επιγραφές που βρέθηκαν στις αρχές του 20ου αι. Ήταν εγγόνια του Δάοκου Α’, Θεσσαλού τάγου επι 20 χρόνια στα τέλη του 5ου αιώνα πΧΕ. Ο Αγίας ήταν περιοδονίκης, γιατί νίκησε ανα πέντε φορές στα Νέμεα, Πύθια και Ίσθμια. Άγαλμα του βρέθηκε στα Φάρσαλα, σμιλεμένο απο τον Σικυώνιο γλύπτη Λύσιππο κι έφερε την εξής επιγραφή ΙG ΙΧ 2, 249 στη βάση του: ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

φιλίας ἀλόχου καὶ ἰφθίμης ΜYΘΟΙ , ΚΕΙΜΕΝΑ , ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ Γ. Καββαδίας Τον Μάιο του 193 1 ο Γάλλος αρχαιολόγος Yves Béquignon έφτασε σε έναν επίπεδο ασβεστολιθικό λόφο περίπου 12 χλμ. βορειοδυτικά των Φαρσάλων προκειμένου να τον εξερευνήσει . Ο λόφος σήμερα ονομάζεται Χτουρί ή Κτουρί, προφανώς παραφθορά της λέξης κτήριο (εννοείται αρχαίο και γενικά παλαιό κτήριο), ή Παλαιόκαστρο. Έχει ύψος περ.211 μ. και εποπτεύει τον ποταμό Ενιπέα, που ρέει στη βόρεια πλευρά του, καθώς και την πεδιάδα στην οποία διεξήχθη τον Αύγουστο του 48 π.Χ. η κρίσιμη μάχη του ρωμαϊκού εμφυλίου πολέμου, μεταξύ των λεγεώνων του νικητή Ιουλίου Καίσαρα και του Πομπήιου. Στον οχυρωμένο κατά την αρχαιότητα λόφο, που δεν είναι σαφές εάν ταυτίζεται με το πόλισμα Εὐύδριον ή την Παλαιφάρσαλο, η ανθρώπινη παρουσία υπήρξε συνεχής από τη Μεσοελλαδική εποχή (2050-1680 π.Χ.) μέχρι το 198 π.Χ., οπότε λεηλατήθηκε από τον Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο Ε΄. Διέθετε δύο οχυρωματικούς π...

φιλίας ἀλόχου καὶ ἰφθίμης ΜYΘΟΙ , ΚΕΙΜΕΝΑ , ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ Γ. Καββαδίας Τον Μάιο του 193 1 ο Γάλλος αρχαιολόγος Yves Béquignon έφτασε σε έναν επίπεδο ασβεστολιθικό λόφο περίπου 12 χλμ. βορειοδυτικά των Φαρσάλων προκειμένου να τον εξερευνήσει . Ο λόφος σήμερα ονομάζεται Χτουρί ή Κτουρί, προφανώς παραφθορά της λέξης κτήριο (εννοείται αρχαίο και γενικά παλαιό κτήριο), ή Παλαιόκαστρο. Έχει ύψος περ.211 μ. και εποπτεύει τον ποταμό Ενιπέα, που ρέει στη βόρεια πλευρά του, καθώς και την πεδιάδα στην οποία διεξήχθη τον Αύγουστο του 48 π.Χ. η κρίσιμη μάχη του ρωμαϊκού εμφυλίου πολέμου, μεταξύ των λεγεώνων του νικητή Ιουλίου Καίσαρα και του Πομπήιου. Στον οχυρωμένο κατά την αρχαιότητα λόφο, που δεν είναι σαφές εάν ταυτίζεται με το πόλισμα Εὐύδριον ή την Παλαιφάρσαλο, η ανθρώπινη παρουσία υπήρξε συνεχής από τη Μεσοελλαδική εποχή (2050-1680 π.Χ.) μέχρι το 198 π.Χ., οπότε λεηλατήθηκε από τον Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο Ε΄. Διέθετε δύο οχυρωματικούς π...

Αποκαλύπτεται ότι οι αρχαίοι είχαν μια πολυποίκιλη εμπορική δραστηριότητα Η σημερινή μας ιστορία θα μπορούσε να αποτελέσει κάλλιστα ένα σενάριο (κυριολεκτικώς) επιστημονικής φαντασίας που ανοίγει δρόμους (και δη θαλάσσιους) ενώνοντας την αρχαία Ελλάδα με το σήμερα. Πρόκειται για μια «βουτιά» στο παρελθόν μέσω της πιο σύγχρονης τεχνολογίας – για την ακρίβεια με μεθόδους που βλέπουμε στο CSI -, η οποία αποκαλύπτει το πώς λάμβανε χώρα το αρχαίο εμπόριο στη Μεσόγειο, αλλά και το πώς αναπτύσσονταν οι σχέσεις συναλλαγής (οικονομικής αλλά και κοινωνικής) μεταξύ διαφορετικών περιοχών στην κλασική ελληνιστική εποχή. Και οι αποκαλύψεις είναι, όπως θα δείτε, ανατρεπτικές!  Ελληνική και διεθνής μελέτη Πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι τέσσερις ειδικοί, δύο Ελληνες, ένας Αμερικανός και μία Σουηδέζα. Πρόκειται συγκεκριμένα για δύο αρχαιολόγους της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, τους Δημήτρη Κουρκουμέλη και Θεοτόκη Θεοδούλου, έναν αρχαιολόγο-τεχνο...

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΚΕΚΡΟΠΟΣ   Η πόλη των Αθηνών, αυτό το τεράστιο άστυ που τείνει να καλύψει όλη την Αττική, έχει μια πολύ μακρά ιστορία που αρχίζει πολλούς αιώνες, χιλιάδες χρόνια, πριν από τη χρήση της γραφής και την καταγραφή της Ιστορίας Οι πρώτοι άνθρωποι στην πόλη μας φθάνουν κατά το τέλος της Νεολιθικής εποχής, κάπου μεταξύ 3500 και 3200 π.Χ. Τα λίγα σκόρπια ίχνη τους που διασώθηκαν μέχρι σήμερα μαρτυρούν ότι πρώτοι αυτοί διάλεξαν για μόνιμη εγκατάσταση την περιοχή του βράχου της Ακροπόλεως. Στην αρχή πιθανόν να μην θέλησαν να μείνουν ακριβώς επάνω στην κορυφή, αλλά από ανασκαφές γνωρίζουμε ότι είχαν ασφαλώς διασκορπιστεί στη νότια και βόρεια κλιτύ του βράχου, και ίσως κατά καιρούς χρησιμοποιούσαν τα δύο μικρά σπήλαια επάνω από το θέατρο του Διονύσου. Το νερό, πρώτο και βασικότερο στοιχείο για την ίδρυση οικισμού, το αντλούσαν από ρηχά πηγάδια βάθους 3-4 μ., 21 για την ακρίβεια, που είχαν ανοίξει στα ΒΔ του βράχου, εκεί όπου αργότερα, στους ιστορικούς χρόνους, υπ...