ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

Εκπληκτική ανακάλυψη...Βρέθηκαν 400.000 κομμάτια παπύρων γραμμένα από τους προγόνους μας και που με μια καινούργια μέθοδο μπορούν να διαβαστούν . H έγκυρη βρετανική εφημερίδα Independent σε ένα άρθρο της έγραψε... "Eureka! Εκπληκτική ανακάλυψη αποκαλύπτει τα μυστικά των αρχαίων Ελλήνων" .Χιλιάδες χειρόγραφα που έως τώρα δεν μπορούσαμε να διαβάσουμε και που περιέχουν σπουδαία κείμενα της κλασσικής φιλολογίας τώρα μπορούν να διαβαστούν για πρώτη φορά με μια τεχνολογία που πιστεύεται ότι θα ξεκλειδώσει τα μυστικά των αρχαίων ελλήνων . Μεταξύ των άλλων θησαυρών που έχουν ήδη ανακαλυφθεί από μια ομάδα επιστημόνων του Παν/μίου της Οξφόρδης υπάρχουν και άγνωστα έως τώρα έργα κλασσικών γιγάντων όπως ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης και ο Ησίοδος. Αόρατη με το κοινό φώς, η ξεβαμμένη μελάνη γίνεται καθαρά ορατή κάτω από υπέρυθρο φώς, με τεχνικές ανάλογες με την επισκόπηση από δορυφόρους. Τα κείμενα της Οξφόρδης αποτελούν μέρος ενός μεγάλου αριθμού παπύρων που βρέθηκαν στα τέλη του 19ου αιώ...

Το γλυπτό είναι πιθανότατα το αρχαιότερο των τεχνών, και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είναι απατηλό,, δεν είναι κάτι σαν σκυρόδεμα και εμπεριέχει την χωρική και αισθησιακή φύση. Σε αντίθεση με τα περισσότερα έργα τέχνης , η γλυπτική δεν προσποιείται, δεν αναφέρεται σε μια διαφορετική πραγματικότητα, η οποία είναι μια απεικόνιση ή υπαινιγμός Το γλυπτό είναι απλό όχι μόνο σε όλη του την απλότητα αλλά και στην πραγματικότητα Μάλλον επειδή είναι η πρώτη δημιουργική παρόρμηση που οδήγησε τον προϊστορικό άνθρωπο στην εφαρμογή ,αδέξια ακόμα, αλλά μοναδικό στα ιερά γλυπτά του. ΕΔΩ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Το γλυπτό είναι πιθανότατα το αρχαιότερο των τεχνών, και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είναι απατηλό,, δεν είναι κάτι σαν σκυρόδεμα και εμπεριέχει την χωρική και αισθησιακή φύση. Σε αντίθεση με τα περισσότερα έργα τέχνης , η γλυπτική δεν προσποιείται, δεν αναφέρεται σε μια διαφορετική πραγματικότητα, η οποία είναι μια απεικόνιση ή υπαινιγμός Το γλυπτό είναι απλό όχι μόνο σε όλη του την απλότητα αλλά και στην πραγματικότητα Μάλλον επειδή είναι η πρώτη δημιουργική παρόρμηση που οδήγησε τον προϊστορικό άνθρωπο στην εφαρμογή ,αδέξια ακόμα, αλλά μοναδικό στα ιερά γλυπτά του. ΕΔΩ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Κλέοβις και Βίτων (580 π.Χ.) Ο Κλέοβις και ο Βίτων ήσαν αδελφοί και άξιοι αθλητές από το Άργος. Μητέρα τους ήταν η Κυδίππη, ιέρεια της θεάς Ήρας, προστάτιδας του Άργους. Έμειναν στη μνήμη της ανθρωπότητας με τον άτυπο θεϊκό άθλο – προσφορά στην Ήρα των δύο παλληκαριών – αθλητών, οι οποίοι επειδή οι λευκές αγελάδες κατά την εορτή της Ήρας καθυστερούσαν να έρθουν από του αγρούς, υποδύθηκαν τα ιερά ζώα της θεάς, ζεύτηκαν το άρμα και οι δύο «αεθλοφόροι» έσυραν το άρμα με την ιέρεια μητέρα τους σαράντα πέντε στάδια – οχτώ χιλιόμετρα – από το Άργος στο ιερό της θεάς, στο Ηραίο. Σύμπλεγμα Κλέοβι και Βίτωνα - Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών. Δύο μνημειακά αρχαϊκά αγάλματα, από τα πιο γνωστά δείγματα του τύπου του κούρου. Στέκονται παρατακτικά επάνω σε χωριστές πλίνθους, αλλά σε ενιαίο βάθρο, στο οποίο έχει χαραχθεί επιγραφή, που δεν σώζεται ολόκληρη. Οι δύο νέοι απεικονίζονται γυμνοί, προτείνουν το αριστερό πόδι, ενώ τα χέρια τους είναι σφιγμένα σε γροθιές και ελαφρά λυγισμένα. Από τους...

Το πλαίσιο για την ανάπτυξη της ελληνιστικής τέχνης από τον θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ. έως και την κατάκτηση από τους Ρωμαίους από την Αίγυπτο το 30 π.Χ..και την συνέχεια όπου ο ελληνική γλυπτική συνεχίστηκε διαχρονικά και μέσα από την ρωμαϊκότητα και την ρωμιοσύνη. Ως ελληνιστική εποχή ορίζεται το διάστημα από την ανάρρηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο θρόνο του Μακεδόνικου βασιλείου (336 π.Χ.) έως τη ναυμαχία του Ακτίου (31 π.Χ.). Ως εκλεγμένος «στρατηγός αυτοκράτωρ» των Ελλήνων, ο Μέγας Αλέξανδρος εκστρατεύει το 334 π.Χ. προς Ανατολάς. Με την κατάλυση του περσικού βασιλείου και την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας , της Αιγύπτου και της Ινδικής (334-323 π.Χ.) δημιουργείται μία νέα αυτοκρατορία, όπου μεταλαμπαδεύεται η ελληνική γλώσσα και ο πολιτισμός αποκτά πάλι οικουμενικό χαρακτήρα. Οι ελληνικές πόλεις-κράτη χάνουν την αυτονομία τους και οδηγούνται σε πολιτική παρακμή. Τα πολιτικά και πολιτιστικά κέντρα μετατοπίζονται γεωγραφικώς και η ακτινοβολία των πόλεων της ...

Το πλαίσιο για την ανάπτυξη της ελληνιστικής τέχνης από τον θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ. έως και την κατάκτηση από τους Ρωμαίους από την Αίγυπτο το 30 π.Χ..και την συνέχεια όπου ο ελληνική γλυπτική συνεχίστηκε διαχρονικά και μέσα από την ρωμαϊκότητα και την ρωμιοσύνη. Ως ελληνιστική εποχή ορίζεται το διάστημα από την ανάρρηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο θρόνο του Μακεδόνικου βασιλείου (336 π.Χ.) έως τη ναυμαχία του Ακτίου (31 π.Χ.). Ως εκλεγμένος «στρατηγός αυτοκράτωρ» των Ελλήνων, ο Μέγας Αλέξανδρος εκστρατεύει το 334 π.Χ. προς Ανατολάς. Με την κατάλυση του περσικού βασιλείου και την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας , της Αιγύπτου και της Ινδικής (334-323 π.Χ.) δημιουργείται μία νέα αυτοκρατορία, όπου μεταλαμπαδεύεται η ελληνική γλώσσα και ο πολιτισμός αποκτά πάλι οικουμενικό χαρακτήρα. Οι ελληνικές πόλεις-κράτη χάνουν την αυτονομία τους και οδηγούνται σε πολιτική παρακμή. Τα πολιτικά και πολιτιστικά κέντρα μετατοπίζονται γεωγραφικώς και η ακτινοβολία των πόλεων της κυρ...

ΥΣΤΕΡΗ ΑΡΧΑΪΚΗ ΚΑΙ ΚΛΑΣΙΚΗ Τα γεγονότα για το άνοιγμα και το κλείσιμο στην περίοδο αυτή στην ιστορία της κλασικής Ελλάδας είναι η Μάχη της Σαλαμίνας το 480 π.Χ. μέχρι και το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου 323 π.Χ. Ολόκληρη η περίοδος χωρίζεται σε τρεις υποπεριόδους: Προκλασική ή πρώιμη κλασική - συμπεριλαμβανομένης της ανοικοδόμησης της Αθήνας (480-445 π.Χ.) Κλασική - συμπεριλαμβανομένων δημιουργιών της εποχής του Περικλή και του κτιρίου της Ακρόπολης (445-404 π.Χ.)Μετακλασική ή ύστερη κλασική - από το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου (404-232 π.Χ.) Χαρακτηριστικοί κλασικοί γλύπτες είναι: ΕΔΩ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΥΣΤΕΡΗ ΑΡΧΑΪΚΗ ΚΑΙ ΚΛΑΣΙΚΗ Τα γεγονότα για το άνοιγμα και το κλείσιμο στην περίοδο αυτή στην ιστορία της κλασικής Ελλάδας είναι η Μάχη της Σαλαμίνας το 480 π.Χ. μέχρι και το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου 323 π.Χ. Ολόκληρη η περίοδος χωρίζεται σε τρεις υποπεριόδους: Προκλασική ή πρώιμη κλασική - συμπεριλαμβανομένης της ανοικοδόμησης της Αθήνας (480-445 π.Χ.) Κλασική - συμπεριλαμβανομένων δημιουργιών της εποχής του Περικλή και του κτιρίου της Ακρόπολης (445-404 π.Χ.)Μετακλασική ή ύστερη κλασική - από το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου (404-232 π.Χ.) Χαρακτηριστικοί κλασικοί γλύπτες είναι: ΕΔΩ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Μια ομάδα τούρκων κινηματογραφιστών σε συνεργασία με αρχαιολόγους ερευνά από το 2009 τα μυστικά υπόγεια της Αγιάς Σοφιάς, που εδώ και αιώνες παρέμεναν σφραγισμένα. Σύμφωνα λοιπόν με τον Κουτσί Ακιλί (μέλος της ομάδας κινηματογραφιστών), κρυφή επιθυμία της ομάδας είναι να βρουν το κρυφό δωμάτιο της Αγίας Σοφίας από όπου διέφυγε ο ιερέας στη λειτουργία της 29ης Μαΐου 1453, αλλά και το δισκοπότηρο που χάθηκε κατά την Άλωση της Πόλης και ο μύθος το θέλει να βρίσκεται κάπου στα βάθη της! «Αυτό το δωμάτιο δεν μπορεί να είναι μακριά, είναι κάπου εκεί. Και όταν ανακαλυφθεί, πολύ πιθανόν μέσα σε αυτό να βρίσκονται πολλά σημαντικά, ιερά κειμήλια της χριστιανοσύνης», λέει ο Κουτσί Ακιλί και υπογραμμίζει ότι το κρυφό δωμάτιο είναι το πιο σημαντικό από όλα. Δεν αποκλείει μάλιστα μέσα σε αυτό να βρίσκονται ακόμη και ιστορικές έρευνες που έγιναν τα βυζαντινά χρόνια καταγράφοντας στοιχεία για τον πληθυσμό και τις συνθήκες ζωής του..

Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΑΠΟΒΑΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΩΝ ΗΤΑΝ ΕΡΕΧΘΕΥΣ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ THΣ ZΩΦOPOY Πλακίδια XI- ΧΙΙ - Ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ Ο ΕΡΕΧΘΕΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΑΠΟΒΑΤΕΣ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΖΩΦΟΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ (ΒΟΡΕΙΑ XI-XII) Μια επανεξέταση της βόρειας ζωφόρου του Παρθενώνα, στα μπλοκ XI-XII ειδικότερα, δείχνει ότι ο προπορευόμενος αθλητής στους αποβάτες είναι ο νικητής σε αυτόν τον αγώνα των Παναθηναίων. Τα στοιχεία από το σχέδιο του 1751-1753 από τον James Stuart και ο σύντομος σχολιασμός του πάνω σε αυτά σε μια ανάγνωση που αναφέρει ότι πέρα ​​από τα άλογα εμφανίζεται ένας κριτής που προσδίδει το στεφάνι του νικητή, και συγκρίνοντας εάν, για το πόσο αυτό ,το στεφάνωμα ενός νικητή υπάρχει και σε άλλες μορφές τέχνης των ελλήνων, βλέπουμε, φυσικά και εδώ μια πανομοιότυπη σκηνή . Η έμφαση μετά από αυτή τη σκηνή μετατοπίζεται στη συνέχεια, μετά από τον αγώνα για τη νίκη και είναι κάτι που ενισχύει τον συλλογισμό στην παρουσία της νίκης στο γενικό πρόγραμμα με το εικονο...

Ο ΝΙΚΗΤΗΣ ΑΠΟΒΑΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΩΝ ΗΤΑΝ ΕΡΕΧΘΕΥΣ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ THΣ ZΩΦOPOY Πλακίδια XI- ΧΙΙ - Ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ Ο ΕΡΕΧΘΕΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΕ ΑΠΟΒΑΤΕΣ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΖΩΦΟΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ (ΒΟΡΕΙΑ XI-XII) Μια επανεξέταση της βόρειας ζωφόρου του Παρθενώνα, στα μπλοκ XI-XII ειδικότερα, δείχνει ότι ο προπορευόμενος αθλητής στους αποβάτες είναι ο νικητής σε αυτόν τον αγώνα των Παναθηναίων. Τα στοιχεία από το σχέδιο του 1751-1753 από τον James Stuart και ο σύντομος σχολιασμός του πάνω σε αυτά σε μια ανάγνωση που αναφέρει ότι πέρα ​​από τα άλογα εμφανίζεται ένας κριτής που προσδίδει το στεφάνι του νικητή, και συγκρίνοντας εάν, για το πόσο αυτό ,το στεφάνωμα ενός νικητή υπάρχει και σε άλλες μορφές τέχνης των ελλήνων, βλέπουμε, φυσικά και εδώ μια πανομοιότυπη σκηνή . Η έμφαση μετά από αυτή τη σκηνή μετατοπίζεται στη συνέχεια, μετά από τον αγώνα για τη νίκη και είναι κάτι που ενισχύει τον συλλογισμό στην παρουσία της νίκης στο γενικό πρόγραμμα με το εικονογραφικό ανάπτ...

Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι ένας οχυρωματικός πύργος του 15ου αιώνα, που χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια σαν κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και σαν φυλακή θανατοποινιτών. Είναι ένα από πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Είναι μια κυλινδρική κατασκευή με ύψος 33,9 μ., περίμετρο 70 μ. και διάμετρο 22,7 μ. Έχει 6 ορόφους, που επικοινωνούν με εσωτερική σκάλα, που ελίσσεται κοχλιωτά και σε επαφή με τον εξωτερικό τοίχο. Έτσι, σε κάθε όροφο υπάρχει μια κεντρική κυκλική αίθουσα με διάμετρο 8,5 μ, με την οποία επικοινωνούν μικρότερα τετράπλευρα δωμάτια, ανοιγμένα στο πάχος του εξωτερικού τοίχου. Ο 6ος όροφος έχει μόνον κεντρική αίθουσα κι έξω από αυτήν ένα δώμα με θέα το τοπίο γύρω από τον πύργο. Η ύπαρξη αφοδευτηρίων, τζακιών και καπναγωγών δείχνει ότι ο πύργος προοριζόταν όχι μόνο σαν αμυντικό έργο, αλλά και για στρατιωτικό κατάλυμα.

Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι ένας οχυρωματικός πύργος του 15ου αιώνα, που χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια σαν κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και σαν φυλακή θανατοποινιτών. Είναι ένα από πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Είναι μια κυλινδρική κατασκευή με ύψος 33,9 μ., περίμετρο 70 μ. και διάμετρο 22,7 μ. Έχει 6 ορόφους, που επικοινωνούν με εσωτερική σκάλα, που ελίσσεται κοχλιωτά και σε επαφή με τον εξωτερικό τοίχο. Έτσι, σε κάθε όροφο υπάρχει μια κεντρική κυκλική αίθουσα με διάμετρο 8,5 μ, με την οποία επικοινωνούν μικρότερα τετράπλευρα δωμάτια, ανοιγμένα στο πάχος του εξωτερικού τοίχου. Ο 6ος όροφος έχει μόνον κεντρική αίθουσα κι έξω από αυτήν ένα δώμα με θέα το τοπίο γύρω από τον πύργο. Η ύπαρξη αφοδευτηρίων, τζακιών και καπναγωγών δείχνει ότι ο πύργος προοριζόταν όχι μόνο σαν αμυντικό έργο, αλλά και για στρατιωτικό κατάλυμα.

ΑΡΧΑΪΚΗ ΕΠΟΧΗ Η αρχή της Αρχαϊκής περιόδου στην ιστορία  της τέχνης της Ελλάδας αρχίζει στα  μισά  του όγδοου αιώνα π.Χ., οπότε και ιδρύθηκε και η δομή της ελληνικής πόλεως, ο πρώτος γνωστός ναός από πέτρα και το  τέλος του το ορίζει η  ημερομηνία της μάχης της Σαλαμίνας το 480 π.Χ., που θεωρείται η αρχή της Κλασικής περιόδου .Η Αρχαϊκή ιστορία της τέχνης χωρίζεται σε τρεις υποπεριόδους: Πρώϊμη Αρχαϊκή (έως 620 π.Χ.) -Αρχαϊκή (620 - 560 π.Χ.) -Ύστερη Αρχαϊκή (560-480 π.Χ.) Το βασικό υλικό ήταν το μάρμαρο και ποικιλίες από ασβεστόλιθο. Στην Γλυπτική επίσης χρησιμοποιείται και η τεχνική των χάλκινων χυτών σε κερί, το οποίο θεωρήθηκε ανώτερου βαθμού υλικό από την πέτρα, αλλά δεν είναι πολλά αντικείμενα  αυτά που επέζησαν επειδή έλειωσαν και χρησιμοποίησαν το υλικό σε μεταγενέστερους περιόδους .Υπάρχει επίσης ,άν και ελαχίστα επέζησαν στην τέχνη της γλυπτικής ,αυτή του χρυσελεφάντινου , με την οποία τα μέρη του σώματος ήταν φτιαγμένα...

ΑΡΧΑΪΚΗ ΕΠΟΧΗ Η αρχή της Αρχαϊκής περιόδου στην ιστορία  της τέχνης της Ελλάδας αρχίζει στα  μισά  του όγδοου αιώνα π.Χ., οπότε και ιδρύθηκε και η δομή της ελληνικής πόλεως, ο πρώτος γνωστός ναός από πέτρα και το  τέλος του το ορίζει η  ημερομηνία της μάχης της Σαλαμίνας το 480 π.Χ., που θεωρείται η αρχή της Κλασικής περιόδου .Η Αρχαϊκή ιστορία της τέχνης χωρίζεται σε τρεις υποπεριόδους: Πρώϊμη Αρχαϊκή (έως 620 π.Χ.) -Αρχαϊκή (620 - 560 π.Χ.) -Ύστερη Αρχαϊκή (560-480 π.Χ.) Το βασικό υλικό ήταν το μάρμαρο και ποικιλίες από ασβεστόλιθο. Στην Γλυπτική επίσης χρησιμοποιείται και η τεχνική των χάλκινων χυτών σε κερί, το οποίο θεωρήθηκε ανώτερου βαθμού υλικό από την πέτρα, αλλά δεν είναι πολλά αντικείμενα  αυτά που επέζησαν επειδή έλειωσαν και χρησιμοποίησαν το υλικό σε μεταγενέστερους περιόδους .Υπάρχει επίσης ,άν και ελαχίστα επέζησαν στην τέχνη της γλυπτικής ,αυτή του χρυσελεφάντινου , με την οποία τα μέρη του σώματος ήταν φτιαγμένα από ε...

Στην έκτη χιλιετία π.Χ. στη Μεσοποταμία (το σημερινό Ιράκ), ο πρώτος πολιτισμός που την περιοχή είναι ο πολιτισμός των Σουμερίων .Η γλυπτική σε αυτούς τους τομείς πραγματοποιήθηκε με βασάλτη, ψαμμίτη και αλάβαστρο, και για μικρά αντικείμενα, καθώς και μεγαλύτερα γλυπτά για διακόσμηση χρησιμοποιείται επίσης ο χαλκός, χρυσός, ασήμι, λάπις λάζουλι, κομμάτια από όστρακα και μια ποικιλία από πολύτιμους λίθους. Τα πήλινα αγγεία και ειδώλια έγιναν με τερακότα . Χαρακτηριστικά στην γλυπτική των Σουμερίων είναι μια μεγάλη, διόγκωση στα μάτια και τα μακριά γένια των ανδρών. Αναθηματικά ειδώλια από την περίοδο Ουρούκ γύρω στο 3100-2700 π.Χ., και πολλά αντικείμενα που βρέθηκαν στο νεκροταφείο της σουμερικής Ουρ (2650 π.Χ.). ΣΟΥΜΕΡΙΟΙ Αναθηματικό ανάγλυφο του βασιλιά της Lagash - Ur-Nansha, 2550-2500 π.Χ., Telloh ΕΔΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Στην έκτη χιλιετία π.Χ. στη Μεσοποταμία (το σημερινό Ιράκ), ο πρώτος πολιτισμός που την περιοχή είναι ο πολιτισμός των Σουμερίων .Η γλυπτική σε αυτούς τους τομείς πραγματοποιήθηκε με βασάλτη, ψαμμίτη και αλάβαστρο, και για μικρά αντικείμενα, καθώς και μεγαλύτερα γλυπτά για διακόσμηση χρησιμοποιείται επίσης ο χαλκός, χρυσός, ασήμι, λάπις λάζουλι, κομμάτια από όστρακα και μια ποικιλία από πολύτιμους λίθους. Τα πήλινα αγγεία και ειδώλια έγιναν με τερακότα . Χαρακτηριστικά στην γλυπτική των Σουμερίων είναι μια μεγάλη, διόγκωση στα μάτια και τα μακριά γένια των ανδρών. Αναθηματικά ειδώλια από την περίοδο Ουρούκ γύρω στο 3100-2700 π.Χ., και πολλά αντικείμενα που βρέθηκαν στο νεκροταφείο της σουμερικής Ουρ (2650 π.Χ.). ΣΟΥΜΕΡΙΟΙ Αναθηματικό ανάγλυφο του βασιλιά της Lagash - Ur-Nansha, 2550-2500 π.Χ., Telloh ΕΔΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αν και είχαν καλές επιδόσεις στην τέχνη τα αντικείμενα ως μια εξελιγμένη μορφή μικρών γλυπτών, όμως το γλυπτό της αρχαίας Αιγύπτου είναι κυρίως για την μνημειακή μορφή του ναού (όπως και στο ναό του Ραμσή ΙΙ στο Αμπού Σιμπέλ) και υπόκεινται στους κανόνες της μορφής παρουσίασης των θεοτήτων, στους Φαραώ, τους ιερείς, στους υπάλληλους και τα μέλη των οικογενειών τους. Εκτός από μια σύντομη περίοδο της βασιλείας του Φαραώ Ακενατόν και της βασίλισσας Νεφερτίτης, όταν υπάρχουν στοιχεία του ρεαλισμού, η αιγυπτιακή γλυπτική έχει μια πολύ σχηματική μορφή και έχει συνδεθεί κυρίως με την προετοιμασία του νεκρού για την αιώνια ζωή. Αναρτώνται στις εισόδους των τάφων και των εσωτερικών τους, ήταν για να εκπροσωπεί τους νεκρούς και να του δώσει την αθανασία. Γιατί δεν είναι φημισμένοι οι γλύπτες και δεν απεικονίζονται πρόσωπα με ατομικά χαρακτηριστικά, αλλά ένα συγκεκριμένο ιδεώδες του παρουσιαζόμενου αλλά και για να περιγράψουν ένα καθεστώς . ΕΔΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αν και είχαν καλές επιδόσεις στην τέχνη τα αντικείμενα ως μια εξελιγμένη μορφή μικρών γλυπτών, όμως το γλυπτό της αρχαίας Αιγύπτου είναι κυρίως για την μνημειακή μορφή του ναού (όπως και στο ναό του Ραμσή ΙΙ στο Αμπού Σιμπέλ) και υπόκεινται στους κανόνες της μορφής παρουσίασης των θεοτήτων, στους Φαραώ, τους ιερείς, στους υπάλληλους και τα μέλη των οικογενειών τους. Εκτός από μια σύντομη περίοδο της βασιλείας του Φαραώ Ακενατόν και της βασίλισσας Νεφερτίτης, όταν υπάρχουν στοιχεία του ρεαλισμού, η αιγυπτιακή γλυπτική έχει μια πολύ σχηματική μορφή και έχει συνδεθεί κυρίως με την προετοιμασία του νεκρού για την αιώνια ζωή. Αναρτώνται στις εισόδους των τάφων και των εσωτερικών τους, ήταν για να εκπροσωπεί τους νεκρούς και να του δώσει την αθανασία. Γιατί δεν είναι φημισμένοι οι γλύπτες και δεν απεικονίζονται πρόσωπα με ατομικά χαρακτηριστικά, αλλά ένα συγκεκριμένο ιδεώδες του παρουσιαζόμενου αλλά και για να περιγράψουν ένα καθεστώς . ΕΔΩ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ