ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΑΥΘΕΝΤΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ  ΤΟΥ ΟΠΛΙΣΜΟΥ  ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΧΑΛΚΟΥ Το τόξο είναι ένα από τα αρχαιότερα γνωστά όπλα του πολέμου και εξαιτίας του εύρους του, ήταν και το πιο βολικό όπλο του κυνηγού. Η χρήση του απλού ξύλινου τόξου και τα φτερά στο βέλος που πιστοποιούνται στην Ευρώπη είναι από τα τέλη της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου (πριν από 10550 π.Χ.). Στην Ελλάδα το τόξο είναι πιθανό να αναγνωριστεί ως αυτόχθων όπλο από τη Νεολιθική περίοδο, έστω και αν κατά την Μινωική περίοδο αλλά και στον Μυκηναϊκό κόσμο ποτέ δεν ήταν «ίσο» με τη σημασία και τη διάχυση που είχαν τα τόξα εν γένει στις ανατολίτικού τύπου κοινωνίες. Από αυτά που έχουν γίνει γνωστά στο Αιγαίο την περίοδο της Εποχής του Χαλκού έχουμε δύο βασικά είδη τόξων:

Η Επεξεργασία των  δεδομένων των αρχαίων  ελληνικών τάφων στην Αρχαιολογία

Βιος πολιτισμός Λαυρεωτικής προϊστορικά

Το νεκροταφείο στο Φουρνί - Κρήτη

Έτσι για να συνειδητοποιήσετε ότι έχουμε ένα απίθανο, ένα απίστευτα καλό "εργαλείο" που αν μάθουμε να το χειριζόμαστε σωστά θα μας ανοίξει τα μάτια και την σκέψη. Θυμίζουμε ότι σκεπτόμαστε με λέξεις... Η γλώσσα μας Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις (οι οφθαλμοφανείς μόνο) είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες) Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft) Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.... στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη.

Ο ΑΕΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ ΑΕΤΟΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΗΓΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ Η ιστορία των σημαιών της Ελληνικής χριστιανικής Αυτοκρατορίας είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και εθνικοϊστορικά σημαντική. Αρχικά, το «Βυζάντιο» χρησιμοποιούσε τη ρωμαϊκή σημαία, που σύμφωνα με την παράδοση σχεδίασε ο στρατάρχης Μάριος (157-86 π.Χ.) και έφερε την ονομασία σίγνο (signum). Η σημαία αυτή, η οποία ήταν κόκκινη και έφερε ασημένιο αετό με ανοικτές φτερούγες και χρυσούς κεραυνούς στα νύχια του, αποτελούσε ίσως το μοναδικό πράγμα που δεν άλλαξε στην πολυτάραχη Ρώμη, η οποία άλλαξε τόσες μορφές πολιτεύματος και υπέφερε αιματηρές και απειλητικές εμφύλιες και πολέμιες συγκρούσεις. Η μοναδική τροποποίηση που έγινε στη ρωμαϊκή σημαία ήταν να μεταβληθεί το χρώμα του αετού σε χρυσό και, ταυτόχρονα, να στερηθεί τους κεραυνούς του κατά την εποχή του αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.). Οι ρωμιοί ονόμαζαν την κόκκινη αυτή σημαία φοινικίδα, λόγω ακριβώς του χρώματός της. ...

Ο ΑΕΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ ΑΕΤΟΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΗΓΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ Η ιστορία των σημαιών της Ελληνικής χριστιανικής Αυτοκρατορίας είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και εθνικοϊστορικά σημαντική. Αρχικά, το «Βυζάντιο» χρησιμοποιούσε τη ρωμαϊκή σημαία, που σύμφωνα με την παράδοση σχεδίασε ο στρατάρχης Μάριος (157-86 π.Χ.) και έφερε την ονομασία σίγνο (signum). Η σημαία αυτή, η οποία ήταν κόκκινη και έφερε ασημένιο αετό με ανοικτές φτερούγες και χρυσούς κεραυνούς στα νύχια του, αποτελούσε ίσως το μοναδικό πράγμα που δεν άλλαξε στην πολυτάραχη Ρώμη, η οποία άλλαξε τόσες μορφές πολιτεύματος και υπέφερε αιματηρές και απειλητικές εμφύλιες και πολέμιες συγκρούσεις. Η μοναδική τροποποίηση που έγινε στη ρωμαϊκή σημαία ήταν να μεταβληθεί το χρώμα του αετού σε χρυσό και, ταυτόχρονα, να στερηθεί τους κεραυνούς του κατά την εποχή του αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.). Οι ρωμιοί ονόμαζαν την κόκκινη αυτή σημαία φοινικίδα, λόγω ακριβώς του χρώματός της. ΔΙΑΒ...

Ένα από τα πιο εντυπωσιακούς εξοπλισμούς από τα αμυντικά όπλα της Εποχής του Χαλκού στο Αιγαίο ήταν η μεγάλη ασπίδα που καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το σώμα του πολεμιστή. Στις αρχαιολογικές πηγές τα κύρια είδη της ασπίδας αυτής βεβαιώνονται τρία : α) Η επιμήκης ορθογώνια , γνωστή και ως «ασπίδα- πύργος», β) Με δύο λοβούς , γνωστή ως « οκτώσχημος ασπίδα» γ) ή οβάλ κυκλική με δύο τομές στις πλευρές που θα μπορούσε να ονομαστεί ως "ασπίδα πρωτο-Διπύλου". Αυτοί οι τύποι ασπίδων που ονομάζονται γενικά ασπίδες σώματος είναι πιθανό να αποτελούνται από διάφορα στρώματα και πιθανώς τοποθετείται το υλικό σε μια ψάθινη ενισχυμένη δομή, υλικό από ορείχαλκο, κασσίτερο ή και ξύλο θα μπορούσαν να έχουν , επίσης, στην εξωτερική τους επιφάνεια. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Ένα από τα πιο εντυπωσιακούς εξοπλισμούς από τα αμυντικά όπλα της Εποχής του Χαλκού στο Αιγαίο ήταν η μεγάλη ασπίδα που καλύπτει σχεδόν ολόκληρο το σώμα του πολεμιστή. Στις αρχαιολογικές πηγές τα κύρια είδη της ασπίδας αυτής βεβαιώνονται τρία : α) Η επιμήκης ορθογώνια , γνωστή και ως «ασπίδα- πύργος», β) Με δύο λοβούς , γνωστή ως « οκτώσχημος ασπίδα» γ) ή οβάλ κυκλική με δύο τομές στις πλευρές που θα μπορούσε να ονομαστεί ως "ασπίδα πρωτο-Διπύλου". Αυτοί οι τύποι ασπίδων που ονομάζονται γενικά ασπίδες σώματος είναι πιθανό να αποτελούνται από διάφορα στρώματα και πιθανώς τοποθετείται το υλικό σε μια ψάθινη ενισχυμένη δομή, υλικό από ορείχαλκο, κασσίτερο ή και ξύλο θα μπορούσαν να έχουν , επίσης, στην εξωτερική τους επιφάνεια.

Η χρήση γύρω από το μέγεθος των μικρών, μεσαίων και μεγάλων ασπίδων φαίνεται να πιστοποιείται στην περιοχή του Αιγαίου μόνον από ΥΕ ΙΙΙΒ (περίπου 1300 π.Χ.). Οι αρχαιολογικές μαρτυρίες δείχνουν πως αυτό το αμυντικό στοιχείο είχε χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό κατά τις τελευταίες περιόδους της Υστεροελλαδικής. Όντας κατά κύριο λόγο από αυτές τις ασπίδες με επικάλυψη ή άλλων αναλώσιμων υλικών δεν υπάρχουν πλήρη δείγματα και μέχρι τώρα έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή του Αιγαίου εκτός από τα χάλκινα μετάλλια ή οι ενισχύσεις. Μάλιστα, επειδή έχουν διατηρηθεί χάλκινες ασπίδες και έχουν βρεθεί στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη η χρήση των παρόμοιων ασπίδων θεωρείται απόλυτα λογικό, επίσης, να υπάρχουν στον Μυκηναϊκό κόσμο. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Η χρήση γύρω από το μέγεθος των μικρών, μεσαίων και μεγάλων ασπίδων φαίνεται να πιστοποιείται στην περιοχή του Αιγαίου μόνον από ΥΕ ΙΙΙΒ (περίπου 1300 π.Χ.). Οι αρχαιολογικές μαρτυρίες δείχνουν πως αυτό το αμυντικό στοιχείο είχε χρησιμοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό κατά τις τελευταίες περιόδους της Υστεροελλαδικής. Όντας κατά κύριο λόγο από αυτές τις ασπίδες με επικάλυψη ή άλλων αναλώσιμων υλικών δεν υπάρχουν πλήρη δείγματα και μέχρι τώρα έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή του Αιγαίου εκτός από τα χάλκινα μετάλλια ή οι ενισχύσεις. Μάλιστα, επειδή έχουν διατηρηθεί χάλκινες ασπίδες και έχουν βρεθεί στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη η χρήση των παρόμοιων ασπίδων θεωρείται απόλυτα λογικό, επίσης, να υπάρχουν στον Μυκηναϊκό κόσμο.

Τα πρώτα στοιχεία μιας Μυκηναϊκής αμυντικής θωράκισης είναι το χάλκινο προστατευτικό ώμου, βρέθηκε σε τάφο 8 των Δενδρών χρονολογείται από την ΥΕ Ι και ΥΕ II (1550-1500 π.Χ.). Αρχικά περιγράφεται ως ένα κράνος ,αργότερα έχει αναγνωριστεί σωστά ως επωμίδα προστασίας του ώμου. Το κομμάτι βρέθηκε μόνο του , χωρίς το υπόλοιπο της θωράκισης, με αποτέλεσμα τρεις υποθέσεις να είναι δυνατές: α) το σύνολο της θωράκισης είχε αρχικώς εναποτεθεί στον τάφο, αλλά αργότερα, είχε αφαιρεθεί. β) η θωράκιση είχε τοποθετηθεί μόνο της στον τάφο και συμβολίζει την πανοπλία γ) Η θωράκιση αυτή ανήκε σε μια πανοπλία από φθαρτό υλικό το οποίο διαλύθηκε στην πάροδο των ετών. Υποστηρίζουμε την τρίτη δυνατότητα θεωρώντας ότι τα παραδείγματα των ... ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ

Τα πρώτα στοιχεία μιας Μυκηναϊκής αμυντικής θωράκισης είναι το χάλκινο προστατευτικό ώμου, βρέθηκε σε τάφο 8 των Δενδρών χρονολογείται από την ΥΕ Ι και ΥΕ II (1550-1500 π.Χ.). Αρχικά περιγράφεται ως ένα κράνος ,αργότερα έχει αναγνωριστεί σωστά ως επωμίδα προστασίας του ώμου. Το κομμάτι βρέθηκε μόνο του , χωρίς το υπόλοιπο της θωράκισης, με αποτέλεσμα τρεις υποθέσεις να είναι δυνατές: α) το σύνολο της θωράκισης είχε αρχικώς εναποτεθεί στον τάφο, αλλά αργότερα, είχε αφαιρεθεί. β) η θωράκιση είχε τοποθετηθεί μόνο της στον τάφο και συμβολίζει την πανοπλία γ) Η θωράκιση αυτή ανήκε σε μια πανοπλία από φθαρτό υλικό το οποίο διαλύθηκε στην πάροδο των ετών. Υποστηρίζουμε την τρίτη δυνατότητα θεωρώντας ότι τα παραδείγματα των ...

ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΚΑΡΦΙΤΣΑ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΑΓ.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΡΗΤΗΣ (Αίθουσα 3: Προθήκη 27) Την  χρυσή  καρφίτσα   φορούσε  δεκαεξάχρονη  την ώρα της   θυσίας  και στις σπονδές Την περόνη (καρφίτσα) δώρισε πριν δέκα χρόνια περίπου ο J.P.OLIVIER, στο Μουσείο Αγίου Νικολάου (αριθ.9675), είχε δε αγορασθεί από αυτόν στο Βέλγιο και θεωρείται ότι προέρχεται από τα Μάλια. Σίγουρα πάντως από περιοχή που είχε δεχθεί Αρκαδική επιρροή. Δηλαδή ο σημερινός ανατολικός νομός Ηρακλείου Κρήτης και ειδικά η επαρχία Πεδιάδος. Η μπροστινή όψη της αξιοθαύμαστης μινωικής καρφίτσας έχει λεπτής τέχνης μοτίβο βάτου, και στην πίσω όψη φέρει μεγάλη  επιγραφή με 18 σύμβολα της Γραμμικής Α . Τα 18 σύμβολα που είναι χαραγμένα πάνω στην χρυσή περόνη χωρίζονται σε πέντε ομάδες με 4,4,2,5,3 συλλαβογράμματα, αντίστοιχα . Η κάθε ομάδα σχηματίζει μια λέξη σε αρχαϊκότερη της γραμμικής Β Ελληνική γλώσσα και στην Λακωνική διάλεκτο, διαβάζονται δε από αριστερά προς τα δεξιά ως εξή...

Ένα ξεχασμένο «κιτρινισμένο» χειρόγραφο βρέθηκε καταχωνιασμένο στο αρχείο του Παλατιού του Τόπκαπι με τον κωδικό CI3, έκρυβε ιστορικά γεγονότα για τα τελευταία χρόνια του Βυζαντίου… Σε αυτό ο … εξέχων Ιμβριώτης γαιοκτήμονας Κριτόβουλος, κατέγραψε τα όσα συνέβησαν τα δύο τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δίνοντας σημαντικές πληροφορίες για την κατάκτηση των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου, βασιζόμενος στα προσωπικά του βιώματα αλλά και σε αφηγήσεις συγχρόνων του. Δεν περιορίστηκε, όμως, μόνο σ’ αυτά, αλλά συνέχισε να καταγράφει και τα όσα διαδραματίστηκαν κατά τα πρώτα 17 χρόνια μετά την Άλωση, βασιζόμενος σε πληροφορίες που είχε λόγω της προσωπικής του σχέσης τόσο με τον Πατριάρχη Γεννάδιο όσο και με το νεαρό τότε Σουλτάνο Μώαμεθ τον Πορθητή. Το χειρόγραφο αυτό θα κυκλοφορήσει και θα παρουσιαστεί στην Κωνσταντινούπολη, στο Μουσείο του Πέρα, στις 21 Μαΐου, με τη μορφή ενός δίγλωσσου βιβλίου (ελληνικά, στην Αττική διάλεκτο, και το...

ΟΙ ΘΟΛΩΤΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Κατά την Υστεροελλαδική ΙΙ εποχή (1600-1400 π.Χ.), στο μυκηναϊκό κόσμο εμφανίζονται δύο νέοι τύποι τάφων, οι θαλαμωτοί (θαλαμοειδείς ή λαξευτοί) και οι θολωτοί και για ένα διάστημα χρησιμοποιούνται συγχρόνως με τους λακκοειδείς. Οι νέες μεγαλοπρεπείς και επιβλητικές ταφικές κατασκευές αντικατοπτρίζουν την επιθυμία των ανθρώπων να τοποθετούν το νεκρό σε μια μνημειώδη κατασκευή όμοια με την επίγεια κατοικία του. Ό,τι εκπροσωπούν για την Αίγυπτο οι πυραμίδες (μνημειώδεις διαστάσεις, αντοχή στο χρόνο, προηγμένη τεχνολογία, την αγωνία του ανθρώπου να χτίσει μια άφθαρτη αιώνια κατοικία και να προβάλει ένα σύμβολο επίγειας ισχύος και γοήτρου) αντιπροσωπεύουν για την Ελλάδα οι θολωτοί τάφοι της μυκηναϊκής εποχής, που συγκαταλέγονται χωρίς αμφιβολία στα πιο λαμπρά αρχιτεκτονικά επιτεύγματα του Μυκηναϊκού Πολιτισμού. Είναι τα μεγαλύτερα θολωτά μνημεία του αρχαίου κόσμου, που το ύψος τους ξεπεράστηκε μόνο με την κατασκευή του Πά...

ΟΙ ΘΟΛΩΤΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Κατά την Υστεροελλαδική ΙΙ εποχή (1600-1400 π.Χ.), στο μυκηναϊκό κόσμο εμφανίζονται δύο νέοι τύποι τάφων, οι θαλαμωτοί (θαλαμοειδείς ή λαξευτοί) και οι θολωτοί και για ένα διάστημα χρησιμοποιούνται συγχρόνως με τους λακκοειδείς. Οι νέες μεγαλοπρεπείς και επιβλητικές ταφικές κατασκευές αντικατοπτρίζουν την επιθυμία των ανθρώπων να τοποθετούν το νεκρό σε μια μνημειώδη κατασκευή όμοια με την επίγεια κατοικία του. Ό,τι εκπροσωπούν για την Αίγυπτο οι πυραμίδες (μνημειώδεις διαστάσεις, αντοχή στο χρόνο, προηγμένη τεχνολογία, την αγωνία του ανθρώπου να χτίσει μια άφθαρτη αιώνια κατοικία και να προβάλει ένα σύμβολο επίγειας ισχύος και γοήτρου) αντιπροσωπεύουν για την Ελλάδα οι θολωτοί τάφοι της μυκηναϊκής εποχής, που συγκαταλέγονται χωρίς αμφιβολία στα πιο λαμπρά αρχιτεκτονικά επιτεύγματα του Μυκηναϊκού Πολιτισμού. Είναι τα μεγαλύτερα θολωτά μνημεία του αρχαίου κόσμου, που το ύψος τους ξεπεράστηκε μόνο με την κατασκευή του Πάνθεον στ...